🌱
خط فارسیِ هخامنشی

داریوش در بند ۷۰ ستون چهارم، دستور می‌دهد که متن شاهنشاهی را به خط «ایرانی» روی چرم بنویسند. نه با قلم میخی روی سنگ، بلکه با قلم‌نی و مرکب؛ دقیقاً مثل امروز.

اما شرق‌شناسان اروپایی، این خط را «آرامی» نامیدند تا ریشهٔ ایرانی آن را کمرنگ کنند.
چرا؟ چون اگر بپذیرند که خط ما از خودمان است، روایت «تمدنی که عرب‌ها به ما دادند» فرو می‌ریزد.

در اسناد اداری تخت جمشید، از گروهی از «دبیران پارشمن‌نویس» (چرم‌نویس) یاد شده که در سراسر شاهنشاهی با همین خط کتابی، اسناد را ثبت می‌کردند.

حلقهٔ اتصال:
حتی عرب‌ها، خط نبطی (که از همین خط ایرانیِ شرق مدیترانه بود) را داشتند، اما خط نهایی خود را با نام «پیرآموز» از کاتبان ایرانی گرفتند.

نتیجهٔ منطقی:
خطی که امروز به نام «فارسی» می‌نویسیم، نه عاریه از عرب‌ها، که ادامهٔ یک تمدن کهن است.
اتصال بیستون، پهلوی و فارسی امروز، یعنی ما هنوز با همان خطی که داریوش دستور می‌داد بنویسند، می‌نویسیم.

نظر شما:
آیا تاکنون شنیده بودید که عرب‌ها خطشان را از ایرانی‌ها گرفته‌اند؟
دیدگاه بگذارید؛ شگفتی شما، خودش یک تاریخِ نانوشته است.

@midhistor