🌱
شاگرد شوش

روشنفکر ایرانی تا دهان می‌گشاید، نقلی از افلاطون و ارسطو برمی‌چیند. گویی تنها گواه روشنفکری، محفوظات آکادمی آتن است.
غافل از اینکه افلاطون خود بارها به ایران سفر کرد و با خردمندان شرقی همنشین شد، و ارسطو نیز فلسفه‌اش بی‌مدد شاگردی افلاطون، هرگز به کمال نمی‌رسید.

روشنفکر ما نخوانده که خاستگاه دانش در ایران و میانرودان و سِند و مصر است. نمی‌داند که تالس و فیثاغورث در فضایی ایرانی زیسته‌اند و ارشمیدس از ریاضیات ایرانیان بهره برد.
او خواندن تاریخ ایران را برابر با فروپاشی کل ادعاهای شبه‌نخبگانی خود می‌داند. این قشر، نه مطالعه‌ای در تاریخ ایران دارد و نه حتی در همان فلسفهٔ یونانی که بدان استناد می‌کند. تنها چند نام را حفظ کرده تا در محافل، مُهر روشنفکری بر پیشانی نهد.

تاریخ، خطی سرراست نیست که از آتن آغاز و به پاریس ختم گردد. زنجیرهٔ اصلیِ دانش از شوش و بابل گذشته، به اسکندریه و دوران اسلامی رسیده و سپس سر از اروپا درآورده است.
تا هنگامی که روشنفکر ایرانی از «افلاطون گفتن» دست بر ندارد، این خودفراموشی زنده است. نه برای نفی کور یک پدیده، که برای بازنمایی نیمه‌ای گمشده از جهان‌بینی خویش.

@midhistor