🌱
تهی شدن گنجینۀ نام‌های ایرانی

۱. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها با تکیه بر «احترام به بزرگتر»، نام‌های مذهبی (محمد، فاطمه، زینب، امیرحسین) را بر نسل جدید تحمیل می‌کنند. نتیجه، کوی و برزنی است پر از اسامی تکراری مذهبی.
۲. بسیاری از والدین جوان با ظاهر و افکار غیرمذهبی، فرزندان خود را «محمد» یا «زهرا» می‌نامند. این انتخاب نه از روی اعتقاد، که ناشی از فشار بزرگترها، اعتقادات ناخودآگاه و پنهان مذهبی و نیز فشار رسانه‌ای (نامگذاری جنایتکاران با نام‌های ایرانی) است.
۳. برخی خانواده‌ها نامِ شناسنامه‌ای را مذهبی (زینب) و نامِ روزمره را ایرانی (پانته‌آ) می‌گذارند. این شکاف، هویت کودک را نشانه گرفته و میراث ایرانی را به حاشیه می‌راند.
۴. برخی برای فرار از تکرار، به ترکیبات نامعمول (نازنین‌زهرا، محمدسیاوش) روی می‌آورند، و برخی دیگر به نام‌های من‌درآوردی (مانند پینتیا، ریونا، آرتاگون) دست می‌زنند که ریشه‌ای در زبان و تاریخ ایران ندارد و باعث تحقیر کودک در آینده می‌شود.

این جریان‌های موازی، باعث «تهی شدن تدریجی» گنجینۀ نام‌های بومیِ ایران (بهرام، روشنک، آناهیتا، سورنا و...) از بستر رسمی و اجتماعی شده است.

@midhistor