🌱
هویت زبان فارسی

· اسم ← عربی (نام یا نِواد در پارسی باستان)
· فامیل ← فرانسوی (به جای خاندان، دودمان یا نام خانوادگی)

۱. عادی‌سازی واژگان بیگانه در ساده‌ترین گفتار («اسمت چیه؟» به جای «نامت چیست؟») باعث فاصلۀ کاربر از بافت زبانیِ خود می‌شود.
نام (name) (از ریشهٔ کهن *nōmn-)؛ کاربر با گفتنِ «نام»، به نیمی از زبان‌های جهان متصل است، اما «اسم» این پیوندِ تاریخی را می‌بُرد.

۲. بازیِ سرگرمی «اسم و فامیل»، ناخودآگاه این دو واژهٔ غیرایرانی را در ذهن نسلِ نو جا می‌اندازد؛ در حالی که نامش می‌توانست «نام و تبار» یا «نام و خاندان» باشد.

۳. وقتی واژه‌ای کهن مانند «نام» تنها در متونِ رسمی و ادبی باقی می‌ماند و در گفتارِ روزمره جای خود را به «اسم» می‌دهد، زبان از ریشهٔ عاطفیِ خود تهی می‌شود.

راهکارِ اجتماعی:
· آموزش و پرورش، به جای عبارتِ «اسم و فامیل»، از «نام و نام خانوادگی» استفاده کند و بازی را با عنوانِ «نام و تبار» معرفی نماید.
· صداوسیما و رسانه‌ها از «نام و خاندان» به جای «اسم و فامیل» استفاده کنند، تا این واژگان به گوشِ مخاطب عادت کند.

این تغییرات، در طول یک نسل، عادات زبانی را به سمتِ اصالت بازمی‌گرداند.