پیمان دوستی ایران و روسیه (۱۹۲۱)
معاهدۀ مودّت و بحرپیمایی (۱۹۴۰)
بر اساس عهدنامه‌های گلستان (۱۸۱۳) و ترکمنچای (۱۸۲۸) حق داشتن نیروی دریایی در دریای خزر به طور انحصاری به روسیه تعلق داشت. این وضعیت تا انقلاب بلشویکی روسیه ادامه یافت.
۲۶ فوریه ۱۹۲۱:
این پیمان تمام معاهدات یکطرفهٔ قبلی را ملغی کرد و به ایران و روسیه «حقوق مساوی» برای کشتیرانی آزاد در دریای خزر داد.
۲۵ مارس ۱۹۴۰:
این معاهده در تهران امضاء شد و نسخهٔ تکمیل‌شده‌ای از توافق مشابه در سال ۱۹۳۵ بود. صراحتاً توافق شد که تنها کشتی‌های متعلق به ایران و شوروی اجازهٔ حضور و تردد در دریای خزر را دارند. همچنین منطقه‌ای به پهنای ۱۰ مایل در امتداد سواحل، به عنوان منطقهٔ انحصاری ماهیگیری برای دو کشور تعیین شد.
در دنباله نیز، تأکید مجدد بر «برابری حقوق» دو کشور در استفاده از دریا و ناوبری گردید.
رجب صفروف مذاکره‌کنندۀ روسیه:
همۀ ما انتظار داشتیم ایران طبق قرادادهای ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰، بر سهم ۵۰ درصدی از کاسپین پافشاری کند. اما نمایندگان جمهوری اسلامی چنین نکردند. برایمان خیلی عجیب و غریب بود، نمایندگان باکو، قزاقستان و ترکمنستان نمی‌دانستند از خوشحالی چه کنند.