🌱
نگارش استوار فارسی

نوشتار علمی و فاخر فارسی، عرصۀ خودنماییِ شخصیت نویسنده نیست، بلکه صحنۀ درخششِ «اندیشه» است.
برای آنکه متن از گزندِ فرسودگی در امان بماند و بر دل و ذهن مخاطب بنشیند، سه اصل بنیادین را باید پاس داشت:

نخست، کنار نهادنِ «من» و «ما»ی روایتگر، و نشاندنِ «مسئله» به جای فاعل انسانی، تا گزاره‌های علمی از گمان شخصی به حقیقتی بی‌طرفانه بدل شوند.

دوم، گزینش آگاهانۀ واژگان، نه سره‌گرایی افراطی که زبان را غریبه می‌سازد و نه وام‌گیری بی‌رویه از زبان‌های بیگانه؛ بلکه کاربست برابرهای روان فارسی تا آنجا که بر شیوایی جمله آسیب نزند.

سوم، پایبندی به ویرایش فاخر و دقت‌های نامرئی؛ جایی که نیم‌فاصله‌ها و نشانه‌های سجاوندی، همچون تراشی ظریف بر پیکر الماس واژگان، درخشش معنا را از گزند فرسودگی نگاه می‌دارند.

چنان بنویسید که گویی در حال تراشیدن یک الماس هستید. هر «من» و «ما»ی نابجا، هر واژه بیگانۀ تنبل‌کننده و هر نیم‌فاصلۀ از قلم افتاده، تراشی است که از درخشش اثر می‌کاهد.
هدف، نوشتن متنی است که خواننده، نه شیفتۀ لفاظی شما، که مقهور دانش و صلابت سخن شما گردد.

@midhistor