🌱
کاربرد «ۀ» و پرهیز از نگارش «ه‌ی»

نگارش کسرهٔ اضافه در زبان فارسی به شکل «هٔ»، برترین گزینه و مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی است.

زیبایی و رسمیت:
یکپارچگی خط را حفظ می‌کند و در متون چاپی و کتاب‌های نفیس، ظریف‌ترین و خوش‌نویس‌ترین گزینه است. چشم اصلاً وجود علامت را حس نمی‌کند.

اقتصاد در حروفچینی:
با فقط ۲ کلید (Shift + ل) نوشته می‌شود که سریع‌تر از «ه‌ی» با ۵ کلید (Ctrl + Shift + 2)، و با خطر خطای کمتر است.

یکنواختی فنی:
یک نگارۀ مستقل در یونیکد (U+06C0) است که جستجو و ویرایش خودکار آن آسان‌تر است.

نکتهٔ کلیدی:
این علامت، همزه نیست؛ بلکه کوتاه شدهٔ حرف «ی» است و فرهنگستان صراحتاً آن را به عنوان شکل رسمی تأیید کرده است.
از سویی، شکل نگارش «ه‌ی» خشن‌تر است و در چاپ کتاب‌های نفیس، یکنواختی بصری را به هم می‌زند.
بدتر از همه، نگارش این یاء بدون نیم‌فاصله است (ه ی)، که تعداد زیادی «ی» را سرگردان میان کلمات رها می‌کند.

حذف کامل علامت («خانه من» به جای «خانۀ من»)، برای پیام‌های غیررسمی، کاربرد در گپ، پیام کوتاه و فضای مجازی که سرعت اصل است، مرسوم است. اما به هیچ وجه برای متون رسمی، علمی و ادبی توصیه نمی‌شود.

نکتهٔ کاربردی
اگر یک نویسنده، ویراستار یا ناشر حرفه‌ای هستید، «هٔ» را به عنوان گزینهٔ اول و برتر انتخاب کنید؛ هم از نظر زیبایی و رسمیت، هم از نظر سرعت نگارش و هم از نظر تطابق با شیوه‌نامۀ فرهنگستان، بهترین است.

@midhistor