#افلاطون در رساله ی #لاخس چنین روایت می‌کند که:
#سقراط بعد از ظهر روزی ، در آتن با دو سردار محترم نیکیاس و لاخس روبرو می‌شود .این سرداران در جنگ‌های پلوپونزی با ارتش اسپارت جنگیده و مورد احترام ریش‌سفیدان و ستایش جوانان شهر بودند. این سرداران به عقیده ای مبتنی بر عرف عام باور داشتند که :

برای شجاع بودن شخص باید جز لشکر باشد در جنگ پیشروی کند و دشمنان را بکشد .
ولی سقراط پس از روبرو شدن با آنها احساس کرد باید از چند سوال دیگر از ایشان بپرسد :
سقراط: بیا تعریفی از شجاعت ارائه کنیم.
لاخس :این کار دشوار نیست ، کسی که در برابر دشمن مردانه می ایستد و نمی گریزد شجاع است .

ولی سقراط به یاد می‌آورد که در جنگ پلاته در ۴۷۹ قبل از میلاد ، یک لشکر یونانی به فرماندهی پوسانیاس نایب‌السلطنه اسپارت ، ابتدا عقب نشینی کرد ، سپس شجاعانه ارتش ایران به فرماندهی مردونیوس را شکست داد.

سقراط: بی گمان شنیده ای که در نبرد پلاته ، اسپارتیها چون با ایرانی‌ها روبرو شدند ، برجای نایستادند و گریختند ، ولی همین که صف ایرانیان از هم پراکند ، بازگشتند و به شیوه سواران بر دشمن تاختند و میدان پیروز درآمدند.

لاخس دوباره مجبور می شود فکر کند و با دومین عقیده مبتنی بر عرف عام پیش می‌رود:
شجاعت نوعی پایداری است ولی پایداری ممکن است همانگونه که سقراط گفت ، نتایج زیانباری داشته باشد.
برای تمایز گذاشتن میان شجاعت حقیقی و جنون ، تعریف دیگری مورد نیاز است.

نیکیاس همراه لاخس- به هدایت سقراط- می گوید:
شجاعت نیازمند داشتن دانش است. یعنی آگاهی از خوب و بد و ممکن نیست همواره محدود به میدان نبرد باشد.


شاید این مسئله ناچیز به نظر رسیده باشد ،ولی پیامدهای زیادی داشته است.
اگر پیش از این ، امیر ارتش ، فکر می‌کرد صدور فرمان عقب‌نشینی لشکر نشانه ترس است (حتی وقتی حرکت معقول به نظر می‌رسید )
این تعریف مجدد گزینه‌ای را افزایش داده و ایستادگی در برابر انتقادها ترغیب می‌کرد.



#تسلی_بخشیهای_فلسفه
#آلن_دوباتن

https://t.me/mghlte

مطلب مربوط:

رهانکردن پیشفرض
تکذیب
نمایشنامه ی سقراط
استثنای قابل چشم پوشی