-Ὃ οὐδεὶς εἶδεν, τὰ πάντα ἑώρακεν.
-آنچه هیچ‌کس ندید،همه‌چیز را دیده است.

هر شیء پیش از آن‌که دور انداخته شود،برای لحظه‌ای کوتاه،وزنِ تمامِ دستانی را که روزی لمسش کرده‌اند به یاد می‌آورد؛آن‌ شب،این شمع چنان سنگین شد که دیگر هیچ دستی به سویش بازنگشت.زمان گذشت،تا آن‌که تیغه‌ای از سکوتِ موم عبور کرد؛تکه‌ها جدا شدند و سرانجام،آن انتظارِ خاموش،چهره‌ای یافت.


(شمع را از جعبه‌ی فراموش‌شدگان بیرون کشیدم؛و برای نخستین‌بار،دستی که هیچ‌گاه بر موم حک نکرده بود،چهره‌ای از دلِ آن بیرون آورد.)