♨️ سناریوهای نبرد زمینی و ارزیابی ظرفیت‌های عراق

👤 نویسنده: شهاب نورانی‌فر

🔸 در چارچوب تحولات اخیر و تشدید تنش میان ایران و ایالات متحده، یکی از سناریوهای قابل تصور، گسترش درگیری به سطح عملیات زمینی است. در چنین وضعیتی، فرضیه تلاش برای تسلط بر نقاط راهبردی و ساحلی در جنوب ایران، از جمله جزایر سه‌گانه خلیج فارس و نیز سناریوی تسلط بر جزیره خارگ، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین گلوگاه‌های صادرات انرژی، مطرح می‌شود. حتی در شرایطی که نشانه‌هایی از تلاش ترامپ برای مدیریت بحران از طریق ادعای مرتبط با مذاکره مشاهده می‌شود، این سناریو به‌طور کامل قابل کنار گذاشتن نیست.

🔸 در این چارچوب، اتکای صرف به ظرفیت‌های رسمی نظامی، به‌ویژه توان دریایی نیروهای مسلح، ممکن است برای مواجهه با سناریوهای پیچیده و چندلایه کافی نباشد و یا اینکه شایسته است از دیگر ظرفیت‌های مرتبط با توان ایران و محور مقاومت در نبرد زمینی استفاده نمود. از همین‌رو، توجه به ظرفیت‌های نامتقارن و غیرکلاسیک، به‌ویژه در قالب نبردهای نهضتی و اجتماعی در منطقه، اهمیت مضاعف پیدا می‌کند. یکی از مهم‌ترین این ظرفیت‌ها، توان اجتماعی-امنیتی موجود در عراق، به‌ویژه در میان عشایر جنوب این کشور است.

🔸 عراق در سال‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین کانون‌های شکل‌گیری الگوهای «نبرد نهضتی» در منطقه تبدیل شده است؛ الگویی که بر کنش‌های غیرمتمرکز، انعطاف‌پذیر و خارج از چارچوب ارتش‌های کلاسیک استوار است. تجربه شکل‌گیری گروه‌های غیررسمی مقاومت در راستای تلاش برای حفظ موجودیت ساختارهای رسمی مانند حشدالشعبی به عنوان مهم‌ترین نهاد رسمی حامی مقاومت در عراق و تلاش برای عدم آسیب به آن تا جای ممکن، نشان‌دهنده کوششی برای ایجاد نوعی توازن میان «موجودیت نهاد رسمی» و «انجام کنش غیررسمی» است.

🔸 یکی از محتمل‌ترین گزینه‌ها در این چارچوب، بهره‌گیری از ظرفیت عشایر جنوب عراق برای اعمال فشار بر منافع آمریکا در کویت است و برای نمونه یکی از این اعمال فشارها برگزاری تجمعات مسلحانه در مرز عراق با کویت است. مرز زمینی حدود ۱۹۰ کیلومتری میان عراق و کویت، انجام اقداماتی علیه آمریکا در این کشور را به یک هدف در دسترس تبدیل می‌کند. در کویت، چندین پایگاه مهم نظامی آمریکا وجود دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به پایگاه هوایی علی السالم، پایگاه عریجفان، پادگان الدوحه و پادگان عدیری اشاره کرد.

🔸 یکی از ویژگی‌های مهم جنوب عراق، وجود پیوندهای گسترده عشیره‌ای با مناطق همجوار، به‌ویژه در عشایر عرب در خوزستان ایران است. این پیوندها می‌تواند بستر مناسبی برای هماهنگی‌های غیررسمی و ایجاد شبکه‌های پشتیبانی متقابل فراهم آورد. همچنین، ظرفیت عشایری عراق محدود به استان بصره که هم‌مرز با کویت است، نمی‌باشد و استان‌هایی مانند ذی‌قار (ناصریه) و میسان (العماره) نیز با توجه به سلحشوری عشایر آنها دارای پتانسیل قابل توجهی در این زمینه هستند.


🔗 متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید.

©️@mersadcss🔷🔷🔷