✍️ پیمان ابراهیم یا سِفر خروج:
درنگی در تطبیع اماراتی-اسرائیلی

👤 حمید عظیمی

🔹پنج سال پیش شاید کسی تصور نمی کرد در چنین روزهایی دو دولت حاشیۀ خلیج فارس را همزمان در حال امضای قرارداد عادی‌سازی روابط با نتانیاهو ببینیم. نه به این علت که ما اعتمادی به پایبندی سران خلیجی به آرمان فلسطین داشتیم. بلکه به این سبب که قطار تاریخ آن زمان در جهت دیگری سیر می‌کرد. شاید اندکی بازگشت به گذشته مفید باشد برای اینکه بتوانیم در میان هیاهوی این ایام و روایت‌های غالبی که از آن ارائه می‌شود تصویر دیگری از آرایش دوستان و دشمنانمان بیابیم.

🔹از زمان سقوط صدام و قطعی شدن شکست پروژۀ مقاومت پان‌عربی، طرح موضوع توسعۀ روابط با اسرائیل یکی از کلیشه‌های سیاسی منطقۀ ما بوده است. اواسط دهۀ نخست این قرن اوج چنین حرکت‌هایی بود و ما همزمان شاهد مغازله دولت ترک‌ها و آذری‌ها و کردها با رژیم صهیونیستی بودیم. در کردستان طالبانی دوست ما حتی بیشتر از بارزانی در روابط آشکار با اسرائیل جسارت به خرج می‌داد. علی‌اف پا را فراتر گذاشته بود و عملا یکی از پایگاه های هوایی خود را در اختیار رژیم قرار داد. اما شاید چشم‌گیرترین شیرین‌کاری‌ها را ذهن داووداغلو طراحی کرده بود. ترک‌های اسلام‌چی در آن ایام مجدانه در تلاشی موثر بودند تا اسد را روانۀ تلاویو کنند و آخرین سد مقاومت عربی را بشکنند.

🔹بین خلیجی‌ها جز یک کشور که بیشتر از همه برای عادی‌سازی روابط از خود جنب‌وجوش نشان می‌داد -یعنی قطر!- باقی دول حاشیۀ خلیج فارس ترجیح می دادند زیر سایۀ برادر بزرگتر خود حرکت کنند. عربستان که دیگر همزمان رهبری اتحادیه عرب ناصر و کنفرانس اسلامی فیصل را به ارث برده بود تنها سوریه را مانع ایجاد اجماع عربی مطلوب خود برای سازش با اسرائیل می دانست. بنابراین در ریاض بندر بن سلطان، با هیجان ناظر شیب تند مذاکرات آنکارا-دمشق-تلاویو بود تا آنچه را که از عرفات نتوانسته بود بگیرد از اسد بگیرد.

🔹شاید کمتر ذکری مانده باشد از اینکه امریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها چه روایتی از این موج همگرایی با تلاویو پمپاژ می کردند. اما تقریبا همه اکنون می دانند غرض از آن خیمه‌شب‌بازی‌های همسایگان ما چیزی جز حل مسائل محلی خودشان نبود. ترک‌های حزب عدالت‌وتوسعه حقیقتا به چیزی بیش از زدن ریشۀ ژنرال‌های کمالیست فکر نمی‌کردند. کردها به فکر موازنۀ خود با بغداد پس از صدام بودند. باکو هم کابوس روز و شبش همچنان ایروان بود و نه ایران.

🔹تکرار «تهدید مشترک» ایرانی باعث نشد روابط هیچ‌کدام از کردها و آذری‌ها و ترک‌ها با ایران شباهتی به خصومت ایرانی-اسرائیلی پیدا کند. دقیقا به این سبب که مسئلۀ ایران سبب اصلی رو آوردن به رژیم صهیونیستی نبود.این نوع پیوندها نشان داده‌اند که به ادنی دلیلی قابل گسست هستند. همان‌گونه که تنها یک نمایش شارون و ورود وی در مسجد الاقصی میراث اسلو را به باد داد، در موج دوم نیز حملۀ اسرائیل به کشتی مرمره تمام طرح ائتلاف ترکی-عبری را نقش بر آب کرد. امروز وضع به نحوی است که دیوید هرست نویسندۀ شهیر وابسته به جناح ترکی-قطری با افتخار همه‌جا تکرار می کند که یوسی کوهن، ترک‌ها را تهدید بزرگتری در قیاس با ایران تلقی می‌کند...

🔗 متن کامل این #یادداشت را در لینک زیر مطالعه کنید:
https://mersadcss.com/fa/product/israel-united-arab-emirates-normalization-agreement/

©️ @mersadcss 🔷🔷🔷