جغرافیای کنشگری زنان در استادیوم آزادی؛ موشکها حافظه جمعی را نشانه میگرفتند
✍️ نگین باقری
مقدمه نویسنده:
مکانهایی که مورد حمله قرار میگیرند، حافظهی جمعی را مجروح و قطعهقطعه میکنند. درهای ورزشگاه آزادی نماد تقلاهای زنان برای ورود به استادیومها هستند و این را موشکها نمیفهمند. موشکها درکی از دستاوردهای کنشگری جمعی ندارند. کلاهکهای موشک آن روز پیش از آنکه آهن و سیمان را متلاشی کنند، کنش زنانی را هدف گرفتند که سالها پشت این درها ایستادند تا سهم و حق خود را از جغرافیای این شهر پس بگیرند. آنها پشتوانهی انسانی و عاطفی یک حافظهی جمعی را نشانه گرفتند.
خطر بزرگ اینجاست: با حمله به ورزشگاه(که در چهاردهم اسفند ۱۴۰۴ اتفاق افتاد) اگر خاطرات این سالها محو و تاریخ ورود زنان به ورزشگاهها از نو نوشته شود، ممکن است روزی نقطهی آغاز این تغییر نه در ایستادن زنان پشت درهای بسته، بلکه در روایتی دیگر جستوجو شود. همانطور که ادوارد سعید نوشته است، خاطرات همیشه منتظر هستند تا کسی آنها را به تملک خود درآورد. تاریخ، خلأ را تحمل نمیکند؛ اگر یک خاطره حذف شود، معمولاً خاطرهای دیگر جای آن را پر میکند. خاطرهای که به نسلهای بعد میگوید: ورود آزادانه به استادیوم را، نه مبارزهی زنان، بلکه موشکها و ویرانیها برای شما به ارمغان آوردهاند.
مقدمه انکار:
زیستنِ در تعلیق شاید فشرده و درعینحال گویاترین توصیف زندگی ما ایرانیان در یک دهه اخیر باشد؛ تعلیق میان ادوار مختلف مذاکرات، فضای تعلیق میان خیزشهای اجتماعی، سروکلهزدن با تعلیق موقعیت نه جنگ نه صلح و در یک سال اخیر تعلیق میان نوبتهای متوالی حمله نظامی متجاوزان به کشورمان. گویی تعلیق برای ما دیگر نه فضای خالی میان دو وضعیت بلکه خود قاعده سازماندهنده به زندگیست. در چنین موقعیتی اندیشیدن و نوشتن و سخنگفتن فراتر از اثرگذاری راهیست برای دوامآوردن، سرپاماندن و ادامهدادن. برایناساس ما در انکار تلاش کردیم تا با دعوت از افراد مختلف و نوشتن در «حولوحوش وضعیت موجود و همین تعلیق کشآمده» فضایی را برای گفتگو، ایدهپردازی و اندیشیدن به آنچه در برابر خود میبینیم فراهم سازیم. متون این مجموعه رفتهرفته منتشر خواهند شد.
متن کامل را میتوانید از اینجا دریافت کنید.
🆔@enkarmag
✅@mellimazzhabi
Post #52132
660
- 👍 3
- ❤ 1
- 👎 1