ریاست جمهوری پزشکیان، فرصتی مناسب برای ورود ایران به اتحادیه ترک و اتحادیه عرب و اولین قدم برای
خروج از انحصارطلبی فرهنگی

دکتر توحید ملک زاده

https://t.me/melikzadeh

ایران امروز، حاصل برآیند سه فرهنگ بزرگ ترکی، عربی و دری(تاجیکی یا فارسی) است.اسلام با ورود اعراب مسلمان به ایران امروزین تا اقصی نقاط آن خراسان و ماورالنهر یکپارچگی فرهنگ اسلامی را برای این منطقه به ارمغان آوردند. در سده های بعدی با اسلام آوردن ترکان شرقی و خصوصا ترکان اوغوز پیشرفت ترکان پر خلافت اسلامی سریعتر شد و مصر و بغداد پذیرای حضور ترکان شدند. این بار خلفای عباسی و فاطمی برای به تخت نشستن با امرای ترک بیعت می کردند. زبان دری به همراه زبان ترکی نیز به مدد سلاطین ترک، زبان ادبیات و شعر قسمت شرق دنیای اسلام گردید. از عجایب روزگار هم یکی این است که چرا ترکان مروج شعر و ادب دری/فارسی بودند که در آینده بدان خواهیم پرداخت. تشکیل دولت صفویه نقطه عطفی در تاریخ دنیای اسلام گردید و مذهب تشیع به صورت رسمی در قلب دنیای اسلام صاحب دولت رسمی شد.از همان هنگام دولت قیزیلباش صفوی صاحب اختیار شیعیان و دولت عثمانی صاحب اختیار سنیان چه ترک چه عرب و چه عشایر کرد گردید. ورود میسیونرهای خارجی مسیحیان منطقه را هم وارد معادلات کرد و دولتهای این میسیونرها اعم از روسیه، فرانسه، انگلیس و آمریکا هر کدام جداگانه صاحب اختیار ارامنه و آشوریان دنیای شرق شدند.
تا آغاز قرن بیستم اوضاع بدین منوال بود و دولت ایران قاجاری مسئول شیعیان، عثمانی مسئول سنیان و دول خارجی مسئول مسیحیان بودند. مثلا در مسئله تنها مسجد ترکان سنی مذهب اورمیه، عثمانی  دخالت می کرد و در امور شیعیان استانبول، سفیر ایران. یا سلطان عثمانی از عشایر کرد آذربایجان سپاه حمیدیه درست می کرد و مریدان شاه اسماعیل در آناطولی فوج فوج به اردبیل آمده و رحل اقامت می گزیدند.
آغاز قرن بیستم تشکیل دول ملی بود. قبلا اکثریت اعراب در ذیل حاکمیت عثمانی بودند و عشایر خوزستان در دولتمداری قاجاریه که بعدا دولت ایران نامیده شد نقش محلی داشتند. پس از  خلع ترکان قاجاریه از حکومت ، نقش ترکان در ایران نیز به حاشیه رفت و ایران نو کشوری با زبان فارسی مهندسی شد. زبانهای دیگر از جمله ترکی و عربی به زور به حاشیه رفت و برای رد ترکی تئوری پردازی ها شروع شد. زبان آذری با شدت تمام تبلیغ و هر گونه فعالیت زبانی برای ترکی ممنوع اعلام شد.
سیاست خارجی ایران مطابق افسانه های شاهنامه با ضدیت با ترکان و اعراب ترسیم شد و در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکمی که ما هستیم این سیاست دوام یافت.
ایران علیرغم داشتن پایه اسلامی عربی، ترکی با نگاه سلبی به ترکان خود از پیمانهای منطقه ای اوراسیا استفاده ای نکرد و با نادیده گرفتن خیل عظیم علاقمندان به فرهنگ عربی از اتحادیه عرب دوری گزید. طرفه اینکه نه تاجیکستان تاجیکی زبان و نه افغانستان دری زبان این سیاست انحصارطلبانه ایران را قبول نکرده هر دو طرف از طرف مقابل دوری گزیدند.
با توجه به اینکه سیستم دولت ایران از اساس یک سیستم ترکی و اسلامی بود که با کودتای رضاخان و دسیسه انگلیس از ترکان گرفته شد و اینکه، نگاه عمومی دولتمداری ترکان در شعر  « دولت ترکان که بلندی گرفت   مملکت از داد پسندی گرفت » متجلی است، لزوم عضویت ایران در اتحادیه ترکان و اتحادیه عرب برای افزایش رفاه عمومی ایرانیان در سایه تجارت و ارتباطات فرهنگی کاملا حس می گردد. بی شک این مهم ، گامی نخست و ضروری برای دوری نمودن از هر گونه قومگرایی است که جناب ظریف اعلان نموده اند.
« چونکه تو بیدادگری پروری 
ترک نه‌ای هندوی غارتگری »

۹ شهریور ۱۴۰۵
https://t.me/melikzadeh