🪟از پنجره ها

یکی از همراهان محترم کشیک در ساعت ۳:۳۰ صبح
روی صندلی اتاق پزشک(:


پ.ن: از کشیک دوم اطفال دوست دااااشتنی🩷

#همینجوری

قبل از اینکه اینترن بشم، وقتی حرفای بقیه درمورد اینترنی رو میخوندم و تعریفشون از اینترنی « بیگاری و حمالی» بود، پیش خودم میگفتم چقدر غر میزنن، آخه چرا اینقدر نگاه منفی دارن به همه چیز و خلاصه همیشه این مدل نظرات رو توی ذهنم با قدررت تمااام ایگنور میکردم
تا اینکه اینترن شدم.. بخش زنان و عفونی بودم ..اون اوایل خیلی چیزا در نگاه من خوب بود..همینکه میتونستم حرفی برای گفتن داشته باشم و بقیه کادر درمان بهم اطمینان کنن و اردر هام رو اجرا کنن، خیلی قشنگ بود..اون روزا وسط اردرد های تکراری گذاشتن اون لحظه هایی که با تصمیم خودم چیزای محدودی رو کم یا اضافه میکردم، واقعا حس میکردم من هم جزئی از پروسه درمان بیمار هستم و خب چه چیزی قشنگ تر از اینکه یک قدم به «پزشک» شدن نزدیک تر شدم!
اماااا گذشت و گذذذشت..و این هیجان های کوچیک عادت شد و ازشون عبور کردم
و دیدم اینترنی اونقدرا هم قشنگ نیست.. و خیلی وقت ها بود و نبود تو، برای سیستم فرقی نداره.. چون اگه تو ی اینترن هم نباشی ، کار ها به هر نحوی پیش میره!
و حتی این سیستم برای رشد و آموزش تو و درمان بیمار طراحی نشده
و هدفش اینه که کار ها و بیزینس‌ش در ارزان ترین حالت ممکن پیش بره..

پس آموزشش هم تا حدی هست که کارای سیستم راه بیوفته نه اینکه «پزشک» تربیت کنه!

کمک پرستار کم داریم؟! اشکالی نداره، به اینترن یاد میدم سوند و NG گذاشتن رو و اجبار میکنم این کارا با دانشجو ها باشه

کسی نیست به روند آزمایشگاه و رادیولوژی و ..نظارت داشته باشه؟! اشکال نداره اینترن رو دائم میفرستم دم آزمایشگاه و رادیولوژی که به کارشناسا بگه زودتر جواب ها رو بزنن توی سیستم.

تعداد اتند ها کمه چون کسی نمیاد بیمارستان دولتی و یا هیات علمی بشه؟!
اشکال نداره توی سرویس هر اتند صدتا بیمار میخوابه و پیگیری این صدتا رو میسپاریم به همون دو سه تا اینترن و رزیدنتش..

و خییییلی کار ها و موارد دیگه که مجال نوشتن شون نیست!
کار هایی که نیازی نیست به خاطرشون این همه درس خونده باشی!

بله.. سیستم فقط حمال میخواد و بس!

و من فقط امیدوارم بعد از تموم شدن بیگاری های اینترنی و طرح اجباری، از سیستم تاثیر نگرفته باشم..🥲

"از او بگو به دنیا.. از او که قصه ای داشت
او جشنِ زندگی بود.. سروی که قد برافراشت
از اُجرتِ گلوله .. از شر که می‌هراسد
از مادری که او را از خال می‌شناسد
از او بگو به دنیا.. ای شاهدِ غروبان!
این رقصِ بی‌سران است، این داغِ پایکوبان..
یاد آر اگر رگت را با مرگ می‌خراشی
تو بازمانده‌ای تا او را گواه باشی!
دیدی که بر مزارش، رقصِ پدر کدام است؟
این هلهله عزا نیست.. آئینِ انتقام است
از او بگو به دنیا.. از نغمه‌ای که سر داد
از او که نیمه جان بود در کیسه‌های اجساد…
از او بگو به دنیاااا"
monaborzouei

Lyrics: Mona Borzouei
Music & Arrangement: Reza Sadeghi
Producer & Concept: Sia Davarnia
Executive Producers: Mahshid Hamedi Boromand & Farshid Rafe Rafahi
Director: Carlito Brigante
Video Producer & Director of Photography: Avid Eghbali

Ebihamedi

📡 @VahidOnline

به یادگار از دیشب..
اولین کشیک اینترنی #مائده بود و مددددت هااا بود ندیده بودمش🥲
با #ریرا قرار گذاشتیم برای دیدن لبخند قشنگش, سوپرایزش کنیم و برای اولین کشیک اینترنی کنارش باشیم..🥹❤️

و خب چقدررررررر خوشحالی و ذوق چشماش به جانمون نشست!🥲🩷🫂


پ.ن: فاینالی با شکایت renal colic در ۱ صبح با نامه و مُهر اتند محترم 👀 از حراست خوابگاه رد شدیم//:

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
۳ مهر ۱۴۰۵

پاییز برای من با بهاری ترین بخش، یعنی اطفال، شروع شد.🥰🍁
و اتفاق قشنگ اینکه باز هم مثل استاژری، بخش قشنگ اطفال با روتیشن نورولوژی 🥹❤️شروع شده!

به قول مروا :« دخترم تو یک زنان و یک جراحی رو گذروندی.. از این به بعد دیگه اینترنی چیزی برای تو نداره!»

بله! روتیشن جراحی تمووووم شد.🎉



پ.ن:
عکس از آخرین برگه تحویل ای که نوشتم..( شما بخونید: آخرین باری که توسط رزیدنت جراحی ابیوز شدم/: )

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
۳۱ شهریور ۱۴۰۵

از رزیدنت سال یک بیشتر شیفت میدم
هم شیفت سربازی
هم شیفتای بیرون
تقریبا ۱۱ شب تو بیمارستان میخوابم
شروع کردم دارم درس میخونم
باشگاه و ورزشمم منظمه

شبانه روز
تو محل کار، خانواده و دوست و آشنا
یا تو باشگاه
میگن بهم چقدر انرژی داری
خسته نمیشی اصلا؟

نه
واقعا نه
دوس دارم این مدل سبک زندگی رو
سختی داره
اما غر زدن؟؟
ابدا
تازه لبخند میزنم و بقیه رو هم هل میدم

دستم تو جیب خودمه
فعلا سالمم
دارم به پیشرفت فکر میکنم
پس خداروشکر

غر زدن چیزی رو حل نمیکنه
از ادمای بهانه گیر
کسایی که مدام غر میزنن
بهانه میارن
دوری کنین
وگرنه تو همون ادما
و دغدغه هاشون گیر میکنین
چون ادمیزاد دوس داره
ناخوداگاه یکی رو تو بدبختیاش
با خودش همراه کنه

یا راه حلی هست برای کاری
یا نیست
اگر هست، چه بهتر
اگر نیست، از راه دیگه وارد میشیم
و شرایط رو برا خودمون تغییر میدیم
چون ی بار بیشتر زندگی نمیکنیم

تا جون دارین
کار کنین
تحصیل کنین
مهارت یاد بگیرین
خودتونو بکشونین بالا
تایمی خالی نمونه
که بخواد حتی به غر زدن اختصاص پیدا کنه

حتی اگر غری هست
بزن
اما یادت باشه
اونم باید سازنده باشه
نه اینکه دچار خمودگیت کنه

#همینجوری

امروز، بعد از ۶۰روز، زیبااا‌ترین طلوع رو دیدم!

طلوعی که نوید تموم شدن آخرین کشیک از روتیشن اینترنی جراحی رو می‌داد!✌️😍


بله۲۰مین کشیک جراحی و۳۹مین کشیک اینترنی هم Done✅!

اگه ازم بپرسی،میگم فکرش رو نمیکردم همه‌چیز این‌قدررر سخت بگذره..!

شاید از کشیک‌های جراحی، فقط و فقط برای بیمارای فسقلیم دلم تنگ بشه..
یا منیج بیمارای تروما..
و برای آدما؟احتمالا دلتنگ دکتر سامان و یه کوچولو دکتر سینا و رزیدنت میم هم بشم!

و شاید برای اون حس رهاایی و آزادی بعد از کشیک هم دلتنگ بشم!
ولی بجز اینا دلم میخواد بقیه چیزا رو فراموش کنم!
نمی‌شد پست‌کشیک رو جشن نگرفت که!
برای همین،صبحانه به صرف حلیم و نون محلی، خودم رو به پارک نزدیک بیمارستان دعوت کردم.😌
هرچند این ساعت از روز،به‌جز من و پاکبان‌ها،فقط ساقی‌ها توی پارک هستن👀😂

به عقب که نگاه می‌کنم؛به تمووم این دو ماه و حتی سختی‌های این یک سال که چشمم می‌افته،باید بگم:
«ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود!»

ولی هرچقدر هم سخت‌جااان بودم، گاهی شکستم..
و گاهی تکه‌هایی از من گم شدند..!

اما هنوز روی پاهام ایستادم
و باااااید ادامه بدم!
#خاطرات_اینترنی
؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
۳۰شهریور۱۴۰۵

سامیت امسال خیلی خیلی بزرگ‌تر شده و استثنائا ثبت‌نام زودهنگام هم داره. اگر قصد شرکت دارید، احتمالا الان بهترین زمان ثبت‌نام باشه:
https://t.me/MedAISummit/105

توی وب‌سایت هم می‌تونید اطلاعات دقیق‌تری رو ببینید:
MedAISummit.ir

بچه ها لینک شرکت رو هنوز برای خودم که قراره ارائه دهنده باشم، نفرستادن👀😂
احتمالا فردا برام ارسال میکنن و من هم فردا برای شما میفرستم.

بچه ها راستی من فردا یک وورکشاپ آنلاین در خصوص ارائه مقاله و اینا.. دارم‌.
اگه کسی دوست داشت شرکت کنه، میتونه برای شرکت در کارگاه مهمون من باشه.🌱✨😌

اینجا بهم پیام بدین:
@med_experience_admin


ادیت:
بچه ها کارگاه روز شنبه ۲۸ شهریور برگزار شد.

دیشب #خانومyellow (هم اتاقی فارغ‌التحصیل و دوست عزیزم) اومده بود به این شهر و تونستم وسط کشیک دو ساعت تایم استراحت بگیرم و برم پیشش🥹❤️
و خب باید بگم چقدررررررر دیدنش.. بودنش.. توی این روزای سخت حاااالم رو بهتر کرد.🥹🩷

از اون آدمایی که خانوم فرساد در توصیفشون خوندن:

«بودنت هنوز مثل بارونه..
مثل قدیما پاک و روونه...🌧🌈✨🌸🩷»

خلاصه که این قشنگ ترین اتفاق کشیک ۱۹/۲۰ جراحی بود.

#همینجوری
#خاطرات_اینترنی
دیروز حالم خیییلی بد بود و دائم گریه میکردم..
اونقدرررر این روز های آخر جراحی داره بهم سخت میگذره که دلم میخواد بمیرم!
درسته از این ۶۲ روز فقط ۷ روز مونده!
ولی انگار تاب و تحمل دووم آوردن من برای همین ۵۵ روز کافی بود!🥲.. این ۷ روز باقی مونده رو دیگه نمیدونم چیکار کنم!💔🥲

احساس میکنم هر روزی که توی روتیشن جراحی ام، داره به شعورم توهین میشه!
واقعا این همه ظلم, حمالی، ابیوز و ناسپاسی شون رو نمیتونم تحمل کنم!


اینا رو اینجا می‌نویسم که یادم نره چه روز های سخت و زجر آوری رو گذروندم..و نکنه هوای رزیدنتی خوندن به سرم بزنه!
و بدونم تحمل کردن سختی های مهاجرت هزاااار برابر می ارزه به اینکه دوباره برگردم توی این سیستم کثیف و افتضاح وزارت بهداشت ایران!

ولی فکر کن شرایط همه ی اون هایی که در جایگاه ظالم قرار گرفتن، همین باشه..!
اونوقت چی؟!

این روزا هرچی بیشتر به اتفاق های ۹۸ به بعد ..۱۴۰۱.. ۱۴۰۴.. فکر می‌کنم، بیشتر به بزرگی و شجاعت آدم‌هایی که در این مسیر ایستادند افتخار میکنم..
به نسلی فکر می‌کنم که یاد گرفت می‌شه ترسید.. اما با این حال ایستاد ، مبارزه کرد، هزینه داد و حاضر نشد برای در امان موندن، بخشی از چیزی باشه که اون رو غلط می‌دونست!

انگار که اگه چیزی یکبار در ذهن و وجدان آدم‌ها بیدار شده باشه، به این سادگی ها به خواب برنمی‌گرده!


و آرزو میکنم وجدان ها مون رو با همین «نه» هایی که به خرده ظلم های اطرافمون میگیم، بیدار نگه داریم!

#همینجوری

چند روز پیش، رزیدنت سال سه در راستای جریمه ی بی‌مورد، گفت که تک‌تک اینترن‌ها باید از همه‌ی بیمارها شرح حال بگیرن،
بچه‌ها، از ترس یا هر دلیل دیگه ای، شروع کردن به نوشتن.

من ،شین و عین محکم ایستادیم و از بقیه خواستیم ننویسن و گفتیم ما هم نمی‌نویسیم.

اما از بین ۲۷ نفر، فقط سه نفر بودیم که نمی‌خواستیم زیر بار حرف زور بریم..

آخرهای کار، شین بهم گفت:«همه دارن می‌نویسن، بیا ما هم بنویسیم که ما قربانی نشیم.»

بهش گفتم:«اگه می‌خوای بنویسی، بنویس. ولی من زیر بار حرف زور اینا نمیرم
Wrong is wrong, even if everybody does it...»


شاید نوشتن یا ننوشتن یک شرح حال، اونقدرها تصمیم خطرناک و پرریسکی نبود
اما چیزی که برای من مهم بود، خود شرح حال نبود..
مسئله این بود که آدم‌ها، به هر دلیلی، نتونستن یا نخواستن برای «نه گفتن» هزینه‌ای بدن!
از طرفی وقتی همه دارن یک کار رو انجام می‌دن، «من هم انجام می‌دهم» ساده‌ترین انتخاب دنیاااس!! و مسئولیت انتخابش رو با جمع تقسیم میکنه و به خودش میگه: «همه همین کار رو کردن/میکنن دیگه!»

اما مقاومت، معمولاً از جایی شروع می‌شه که آدم حاضر باشه تنها بایسته.. تنها مبارزه کنه و به ظلم نه بگه حتی در تنها ترین شرایط ممکن!

و شاید تغیر ها از همین «نه»های کوچیک شروع می‌شه.... از لحظه‌ای که آدم تصمیم می‌گیره ، حداقل خودش بخشی از چیزی نشه که اون رو نادرست می‌دونه..!

بهناز عزیزم!
میدونم چقدرررررر اتفاق سخت و دردناکی رو تجربه میکنی🥺💔🥲 روح مادر بزرگ عزیزت در آرامش باشه و خدا به قلب عزیزت صبر بده عزیزم!🖤

#همینجوری

بعد از اون همه اتفاقای تلخ و دلخوری ها و اذیت شدنا، #گلی پیام فرستاده حالا که داره از دانشگاه و کمیته تحقیقات دانشجویی میره میخواد دلخوریا ش از من رو بگه و بر طرف کنه و بعد بره.. و گفته من هم متقابلا بگم دلخوری هام رو..!

من چی بگم دختر؟! چی بگم واااقعا؟؟! انقدر زندگی منو با خودش برده جلو و اون آدما و اتفاقا برام دور و کمرنگ شدن که حتی یادم نمیاد دقیقاً چه چیزایی اون موقع ناراحتم کرده بود که بخوام حالا دوباره برگردم و مرورشون کنم!👀😂 جوری که انگار شاید به زور بتونم در حاشیه ذهنم پیداشون کنم..

واقعا مرسی از مشغله های بزرگسالی که اونقدر من رو درگیر کار های اصلی زندگیم کرده که اورثینک کردن درمورد اتفاقا ی بی اهمیت رو ازم گرفته!🩷✨
( هرچند که هنوزم سر خیلی از اتفاقای کم و بی اهمیت دهنم داره سرویس میشه!💔🥲😂)

امروز دو تا اتفاق افتاد که واقعا از صمیمممم قلبممم بابتشون خوشحالم:

اول اینکه مقاله ی #اتند_ریه_سین که با یکی دیگه از دانشجو ها نوشته بودن توی NEJM پذیرفته شده🥹❤️ یعنی من تا خود آسمون واسه ی این اتفاق قشنگ ذووووووووق کردم.🥹☁️🩵 فکر کن.. ایمپکت 78!🥹😍

دوم اینکه #مائده ی نازنینم🩷 امید قشنگ این روزهام🥹 برگشته و من کشیک نیستم و میتونم بالاخره ببینمش!🥹🫂❤️