𝐌𝐞𝐚𝐧𝐞𝐯𝐢𝐬𝐚𝐦 ;

مرور کردن یسری خاطرات گذشته، مثل اینکه که از یه مسیر پر از تیغ رد شده باشی،
و دوباره از همون مسیر برگردی؛

— هی... تو هر چند وقت یه‌بار از همه‌چی پر می‌شی؟
+ نمی‌دونم...
خیلی زود به زود.
اونقدر که دیگه نه تعدادش یادمه،
نه می‌فهمم کِی کنترلش از دستم در رفته.
— خب، وقتی اینطوری می‌شی، چی کار می‌کنی؟
+ اون گوشه‌ی دیوار رو می‌بینی؟
— همونی که یه ردِ قرمز
وسط سفیدیِ دیوار برق می‌زنه؟
+ آره.
همون.
— چرا اون؟
+ نمی‌دونم.
— چرا یه کار دیگه نمی‌کنی؟
+ مثلاً چی؟
— نمی‌دونم...
شنیدم گریه آدم رو خالی می‌کنه.
+ یعنی میگی گریه کنم؟
— آره.
مشکلش چیه؟
+ گیرم که یه روز
دیگه چیزی توی من جا نشه و غم‌هام رو گریه کنم...
کجا بریزمشون؟
نه دریایی دارم
که آغوشش به اندازه‌ی بارون‌های من باشه،
نه زمینی
که وقتِ باریدن، پناهم بده.
نه سدی
که اشک‌هام رو غنیمت بشماره،
و نه گلی
که بعد از این همه بارون،
دوباره دنیام رو سبز کنه.
— پس چی کار می‌کنی؟
+ دوست دارم اینطوری بهش فکر کنم که می‌غرم، مثل یه رعدوبرق؛
یه رعدی
که توی ابرهای گرفته‌ی دلم گیر افتاده؛
نه اون‌قدر قدرتمند
که بارون رو از ابرها ببارونه،
نه اون‌قدر خاموش
که کسی نفهمه هنوز اونجاست.
فقط یه غرشِ بلند و سنگین...
— بعدش چی؟
+بعدش؟
دوباره همون سکوت.
صبح که می‌شه،
اتاق هنوز همون اتاقه؛
دیوارها سفید،
سقف سفید،
و سکوت... سفیدتر از همیشه.
فقط روی همون گوشه،
یه رد مونده؛
چیزی بین بارون و رعد،
چیزی که پاک نمی‌شه.
و هیچ‌کس نمی‌فهمه
اون رنگِ غریبه
از کدوم آسمون اومده...

بهت بگم نازشصتت چطوره؟!..

Gorbeh - Ali Sorena

همه‌چی دروغ بود، همه‌چی خیال بود؛
بختِ خوش‌خیالِ من، خوابِ خوابِ خواب بود..

من تمامِ احساسم را گذاشتم وسط؛
تو حتی نگاهش هم نکردی.

"عباس معروفی"

اگه کسی حتی یذره بهت اهمیت بده،
به جای اینکه وایسته کنار آب و بگه شنا کن،
حداقلش‌ دستش رو میاره توی آب که بهت کمک کنه، حتی اگه یکم هم خودش خیس بشه..

میبینی چه شب تاریک و خلوتیه؟!
انگار هیچکس توی دنیا نیست.
یا شاید، من توی دنیای هیچکس نیستم...

یه بغضه؛که تمومی نداره!

بیخیال دور دورا، وقتی جلو پا اینه..

با چشام، مردنمو
دارم‌ اینجا میبینم؛
سرنوشتم همینه..

مستی، قدرت اختیار رو از آدم میگیره.

و کسی که به خواست خودش نیست، وقت مستی زنگ بزنه که چی؟!

من؟!
من که‌ کسیو‌ ندارم..

این دیوونه حالش بده،
ضربه زدن همه بهش..

اونی که فکر میکردم پروانمه...
یه خفاش پست بود؛

بغضه میخواد بشکنه، هی خفت منو میچسبه؛
تا میخوام عادی باشم، زرتی یهویی شکسته..

دوستت داشتم، بیشتر از چیزی که باید؛
و شاید همین، اشتباهم بود..:)