به استاد محمدعلی بهمنی...

مثل یک خنده،مثل یک غم رفت!
مثل یک حس و حالِ مبهم رفت!

با سکوتِ زیادِ این همه سال
آخرش با گلایه ای کم رفت...

بی قرارِ هوای حوّا بود
پا به پای جنونِ آدم رفت!

پشتِ پا زد به رسمِ این دنیا...
بیخیالِ تمامِ عالم رفت...

بارِ تاریخ، روی دوشش بود
با دلی خسته با قدی خم رفت...

یکهویی رفت؟ نه گمان نکنم!
سالها طعنه طعنه.. کم کم..رفت...

شعرهایش همیشه می ماند
حرف هایش اگر که یادم رفت...

از همان اولش بهشتی بود...
خوب شد که از این جهنم رفت...

هی یتیم و یتیم تر شد شعر
همه رفتند...بهمنی هم رفت....

#محمد_پورمرادی‌
@mastabe