غزل تازه

شادی شعار بود و کسی باورش نشد
غم ماندگار بود و کسی باورش نشد

در قلبِ خاک خورده ی پاییزِ باغچه
داغِ بهار بود و کسی باورش نشد

آیینه ی شکسته ی کنجِ اتاق خواب
غرقِ غبار بود و کسی باورش نشد

یک عمر چشم ساده ی من پشتِ پنجره
چشم انتظار بود و کسی باورش نشد

دلخون شدن سریع ترین راهِ چاره بود
حق با انار بود و کسی باورش نشد

رویای گیسوانِ تو مثل ستاره ای-
دنباله دار بود و کسی باورش نشد

عاشق به جرمِ حرف زدن در سکوتِ محض
تحت فشار بود و کسی باورش نشد

پشتِ حصارِ سنگی مازندرانِ پیر
یک شهریار بود و کسی باورش نشد...

#محمد_پورمرادی
@mastabe