فراموش نمی‌کنیم.
این رقص را، این لبخند را، این شوق ساده‌ی زندگی را فراموش نمی‌کنیم.

فراموش نمی‌کنیم چه جان‌های جوانی را گرفتند، چه عشق‌هایی را ناتمام گذاشتند و چه آرزوهایی را به خاک سپردند، فقط برای آن‌که مشتی دزد و فاسد و قاتل چند صباحی بیشتر بر مسند قدرت بمانند.

پشت هر نامی که به فهرست کشته‌شدگان و اعدام‌شدگان اضافه می‌شود، یک زندگی بوده است؛ انسانی که می‌خندیده، می‌رقصیده، عاشق می‌شده، برای فردایش نقشه می‌کشیده و خیال می‌کرده هنوز برای زندگی کردن وقت دارد.

علیرضا سپاهی هم یکی از همین آدم‌ها بود. او فقط نامی در یک خبر و عددی در آمار اعدام‌ها نبود. جوانی بود با عشق، خاطره، آرزو و آینده‌ای که می‌توانست داشته باشد و از او گرفتند.

سال‌هاست از جنگ و صلح و آتش‌بس حرف می‌زنند، اما جنگ واقعی در ایران هیچ‌گاه آتش‌بس نداشته است؛ جنگ جمهوری اسلامی با جوانان این سرزمین، با زندگی، با شادی، با عشق و با امیدهای یک ملت، جنگی بی‌انتهاست.

ادامه👇