ادامه👆
پدر التماس کرد بچه‌هایش را به بیمارستان شهدای سلامت ببرند. ماموران مخالفت کردند و بردندشان به درمانگاه رسالت، درمانگاهی که امکانات رسیدگی به مجروح گلوله جنگی را نداشت. خانواده می‌گوید همین تاخیر فرصت نجات امیرحسین را از بین برد. چهار روز پیکرها را تحویل ندادند. بعد هم با کاورهای سیاه، در آرامستانی دورافتاده به نام بهشت علی به خاک سپردندشان تا کسی سر مزارشان نرود. مادر این دو بچه مغازه کوچکی در همان شهر دارد. هر روز پشت همان پیشخوان می‌نشیند و می‌داند قاتلان فرزندانش هنوز یونیفرم پوشیده‌اند و آزاد.
این اولین بار نیست. در جمهوری اسلامی برای بوق زدن و شادی آدم می‌کشد.
مهران سماک. هشتم آذر ۱۴۰۱. بندر انزلی. بعد از باخت تیم فوتبال حکومت به آمریکا در جام جهانی بوق زد و شادی کرد. با شلیک مستقیم توسط یک مامور ارشد نیروی پلیس کشته شد.
یحیی رحیمی در خیزش ۱۴۰۱ ایران و در جریان درگیری‌های ۱۴۰۱ سنندج در خیابان ششم بهمن سنندج بوق خودروی خود را به صدا درمی‌آورد که با شلیک‌شدن گلوله به ناحیه سرش کشته شد. ویدیویی از صحنه کشته‌شدنش در شبکه‌های مجازی وایرال می‌شود
الگو روشن است. این حکومت از شادی ما نیز هراس دارد. چون شادی یعنی ما دیگر نترسیده‌ایم و نترسیدن مردم کابوس جمهوری اسلامی‌ست.
Post #30833
2.79K
- 💔 69
- ❤ 16
- 🔥 5
- 🤬 5
- 👍 1