موضوعی که طی چند وقت اخیر متوجهش شدم اینه که محتوایی که دنبال میکنم، خوشبختانه یا متاسفانه، تاثیر ملموسی روی رابطه عاطفی‌م میذاره؛ اینجور که هروقت محتواهای سازنده و در جهت رشد رابطه رو دنبال می‌کنم، ناخودآگاه نسبت به یارم* همدل‌تر و باگذشت‌تر و در خصوص مهرورزی بهش، خلاق‌تر میشم. ولی هروقت محتواهایی رو دنبال میکنم که دکمه‌ی مقایسه رو توی ذهنم روشن می‌کنه، ناخودآگاه کم‌طاقت‌تر، غرغروتر و لجبازتر و ایرادگیرتر میشم:)) و اون بنده‌ی خدا هم که خبر نداره از کجا داره می‌خوره، نمی‌دونه چه طور باید من رو به حالت بیسیکم برگردونه و این باز بیشتر ناراحتی و عصبی‌م می‌کنه که چرا نمی‌تونی حالم رو خوب کنی:))
پس تا ابد ننگ بر محتواهای مقایسه‌ای و لحظه‌ای،
و درود بر محتواهای سازنده و رشددهنده و بالابرنده‌ی سواد و هوش عاطفی!

* به اینجای متن که رسیدم دلم میخواست اسمش رو بگم، بعد دیدم شاید دوست نداشته باشه و هنوز ازش اجازه نگرفتم، پس از واژه‌ی عاریه‌ای "یار" واسش استفاده کردم، هرچند خیلی خودم به دلم نیست و هیچ واژه‌‌ی جز اسمش برام مفهومی که پشتش هست رو به همراه نداره:(