چند وقتیه که علاوه بر کشیک‌های بیمارستان، بعضی عصرها توی کلینیک سونوگرافی کار میکنم و مریض می‌بینم. درآمدش راستش خیلی شیرینه، هم از این جهت که بالاخره از سواد و درس و سختی‌هایی که کشیدی می‌تونی درآمدی داشته باشی و هم یه حالی به خودت بدی و هم یه جبران لطفی برای خانواده‌ات انجام بدی. ولی هرسری مستقل کار کردنم بهم یادآوری میکنه که چقدر باوجدان و منصف بودن و کم‌فروشی نکردن در طول زمان و مقید بودن بهش یک هنره! یک هنر یا یک چالش که تقریبا هرروز باهاش درگیر میشی، چون خیلی راحت میتونی به این فکر کنی که بذار تعداد مریض بیشتری ببینم تا پول بیشتری دربیارم! یا بذار تندتر ببینم و گیر ندم، مریض هم اومده یه درمانگاه دولتی دیگه! (انگار بنده‌خدا گناه کرده اومده درمانگاه دولتی.) و اوایلش به نظرت این دیدگاه‌ها خیلی غیرمنصفانه میان، ولی انقدر متاسفانه شایعه که هی باید به خودت یادآوری کنی که برای تو شرافت و وجدان کاری یک اصله، و تو اینهمه درس نخوندی که برده‌ی gain مالی قضیه بشی، تو درس خوندی که با چشم‌هات و دست‌هات و مغزت، کاری رو بکنی که کسی غیر از تو نمی‌تونست. اینه که باعث میشه حالت با رشته‌ و شغلت هم خوب باشه. چون هرکسی نهایتا تهِ تهِ دلش خیلی خوب میدونه که داره چی کار میکنه و چقدر دِین کسی که بهش پناه آورده رو ادا میکنه و این در نهایت اون حسی که به خودش و زندگیش داره رو می‌سازه.