درک میکنم گاهی چقدر امید، آرزو و رویای شخصی‌ داشتن توی مسیر پزشکی، سخت و گاهی غیرممکن میشه، مثل نفس کشیدن زیر اعماق دریا... و لذت می‌برم از اینکه می‌بینم در این بین، افرادی هستن که دارن تلاش میکنن جوونه‌ی رویای شخصی خودشون رو توی قلبشون ریشه‌دار کنن، خدا رو چه دیدی، شاید همونی شد که خواستیم:")

+حالا این جوونه، جوانه‌ی عشق به رادیولوژی باشه که چه بهتر^_^
+ حالا من خودم تو استاجری، از رادیو متنفر بودم:)) مال من جوونه‌م یه کم دیر ظاهر شد:))