КРОК НАПЕРАД
  
Пра памілаванне са мной упершыню загаварылі яшчэ да суда. Я слухаў і не разумеў: як можна прасіць памілаваць чалавека, якога яшчэ нават не прызналі вінаватым?
  
Потым да гэтай тэмы вярнуліся ў калоніі. Аднойчы раніцай у атрад прыйшоў аператыўнік.
  
— Усім палітычным выйсці на лакальны ўчастак.
  
Мы выйшлі, сталі ў шэраг. Ён паглядзеў на нас:
  
— Хто прызнае віну — крок наперад.
  
На некалькі секунд запанавала цішыня, я памятаю яе вельмі добра. Не звычайную лагерную цішыню, іншую, калі чалавек за некалькі секунд павінен сам сабе адказаць на пытанне, якое можа змяніць яго жыццё. Зрабіць крок, ці застацца.