Згодны з Львом, што кнігі Канемана трэба чытаць асцярожна
Праз тое, што ў іх шмат спасылак на даследаванні, якія правалілі рэплікацыю. Нагадваю, што рэплікацыя — гэта калі бяруць (звычайна) большую выбарку, пратакол арыгінальнага даследавання і спрабуюць праверыць, ці рэплікуюцца вынікі. Жывем мы ў эпоху "крызіса рэплікацыі", тобок ведаем, што большасць статыстычных даследаванняў не рэплікуецца
Канеман быў адной з найбуйнейшых ахвяр гэтай крызы. Ён і priming. Гэта ідэя, што ледзь заўважнымі сігналамі асяроддзя можна выклікаць устойлівыя змены ў паводзінах. Напрыклад даць людзям прачытаць тэкст, дзе будзе шмат словаў, якія асацыююцца з маладосцю і тым самым прымусіць людзей хутчэй крочыць
У сваёй кнізе "Thinking Fast and Slow" ён так апісвае даследаванні пра праймінг:
Недавер — не варыянт. Вынікі не надуманыя і не статыстычная выпадковасць. У вас няма выбару, акрамя як прызнаць, што асноўныя высновы гэтых даследаванняў верныя
Апынулася, што выбар у нас такі ёсць: уся галіна апынулася правалам праз правал рэплікацыі большасці даследаванняў
У гэтым пасажы шмат цікавага. З яго відавочна, што Канеман не разумеў на той момант, што такое статыстычная значнасць і як яна працуе. Стат. значнасць — рэч выпадковая. Калі доўга правяраць бессэнсоўныя гіпотэзы, рана ці позна атрымаеш стат. значнасць. Але людзям цяжка даецца ідэя, што інструмент (стат. значнасць), якім яны карыстаюцца каб разруліць нявызначанасць, сам ёсць выпадковым/варыятыўным/шумным/г.д. Таму ў свядомасці даследчыкаў, масава, адбываецца рух ад "статыстычная значнасць — прост выпадковая велічыня" да "статыстычная ЗНАЧНАСЦЬ!!!". Як у пасажы Канемана
А Канеман, на секунду, нобелеўскі лаўрэат і аўтар некалькіх даследаванняў пра кагнітыўныя скажэнні пры працы са статыстыкай. Калі яму цяжкае даецца ідэя, усім астатнім яна будзе давацца яшчэ цяжэй. Гэта адна з прычын, чаму крызіс рэплікацыі ўвогуле здарыўся
Сваю памылку ён па выніку прызнаў
