Я неяк распавядаў пра ўстойлівасць “элітнасці” праз пакаленні - нашчадкі багатых фларэнтыйцаў сярэднявечча і ў 21 стагоддзі зарабляюць больш, чым астатнія італьянцы.

Пабачыў аналагічную паперу пра Кітай. З ~1945 па 1976 Кітай перажываў рэвалюцыі: ад камуністычнай да культурнай. Мерапрыемствы былі вясёлыя, з масавым забойствам старой эліты праз публічныя лінчаванні, пахаванні жыўцом і нават канібалізм.

Аднак, па стане на 2010 год нашчадкі старой кітайскай эліты зноў зарабляюць больш і адукаваныя таксама больш.

Мне падумалася, што не да ўсіх рэвалюцыя дабралася, кааптаваўшы частку элітаў у новыя інстытуты. Але графікі паказваюць іншае: тыя элітныя дзеці, хто нарадзіўся цягам актыўнай фазы, і зараблялі менш, і мелі меншы шанец атрымаць адукацыю, чым астатнія кітайцы (графік перасякае нуль). Але для тых, хто нарадзіўся пасля актыўнай фазы, сітуацыя заўважна выпраўляецца і яны зноў на кані.

У паперы цікавыя дыскусіі пра каналы перадачы дабрабыту. Іх даволі шмат. На месцы жыхароў Новай Баравой, таму, я б глядзеў у будучыню з аптымізмам.