‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌‌ ‌هیرمان.‌ ‌‌ ‌

درود و مهر؛
بنا به دلایلی اینجا بسته میشه و فقط جهت یادگاری هر از گاهی نوشته هام گذاشته میشن، اگه بخاطر حمایت متقابل اینجا بودید و لطفتون رو بهم رسوندید، میتونید لفت بدید.
از همتون متشکرم بابت تموم مهری که به من و هیرمانم نشون دادید تک تکتون جای جای قلبم جا دارید.
دوست دارتون، لونا.

نامرئی؛
نامرئی بودن.. آرزو خیلی از دل‌هاست.. اینطور نیست؟!
میدانی من پیوسته در رویای آنها زندگی کردم، من بی‌وقفه نامرئی بودم.
من تلاش کردم و دیده‌ای ندید.
من فریاد زدم و گوش شنوایی نیافتم.
من زنده زنده خاک شدم و جسمی متوجه نبودم نشد.
پیکری ندید تبسم‌های خشک شده‌ام را.
جانی به این کالبد خسته، آغوشی گرم، مملو از عشق و محبت بی‌کران، هدیه نیاورد.
هزاران از آنها اطرافم پرسه می‌زنند؛ گویی که هم نفس من‌اند.
ولی هیچ تن و روحی از نبود نفس در تن خسته من بویی نبرد.
به گمانم معنای واژه انسانیت همین است، "حضور" در لفظ و "فقدان" در حقیقت.
و در نهایت حقیقتی که بی‌زوال تلخگین واقع شده این است..
زندگی هیچ وقت، آن‌قدر که زمانی، وقتی ریشه‌ای سپید بر سر جوانم نداشتم، در بابش می‌اندیشیدم، شیرین نبود.
آن که خالق نامیدمش، هرگز حضورش را به این بنده‌ی پژمرده و فرسوده‌دل عیان نکرد؛
و چقدر دشوار و جان‌فرسا بود، به کاغذ آوردن تمامی ناگفته‌هایی که در ژرفای دل به نهان سپرده بودم.

تسلیت ایران🖤.

-It's been days that I want to write about you.
---
چگونه آغازی به این اعتراف عاجزانه‌ام دهم.. از کدام نورت بگویم؟!
مردمک‌های افسونگرانه‌ات که هر کوچک و بزرگ شدنشان یادآور دم و بازدمم‌اند یا که لبخند مکارانه‌ات که دم و بازدم را ازم میگیرند؟!

گر وجودت تله‌ای باشد ز روحِ شکسته من، چشمانت ژرفای آن تله‌اند."

و من هربار که درون آن ژرفا سقوط میکنم، نه آرزوی رهایی دارم و نه توان، چرا که اسارت چشمانت دلچسب‌تر از هر رهایی‌ست.
نه، دیگر سخنی از چشمان و لبخند محو کننده‌ات نیست، دوست دارم از حضورت بگویم، از آرامشی که صدایت به همراه دارد، از لطافتی که جان می‌گیرد و جان می‌بخشد.
روز‌ها سپری شدند و‌ من ماندم و تفکر اینکه چگونه بی‌آنکه بخواهم، چگونه بی‌آنکه تلاش کنی نامت در گوشه‌گوشه‌ی ذهنم ریشه باز کرد.

چه بگویم، حتی واژه‌ها نیز در مقابل رایحه شدید احساساتم کفایت نمی‌کنند."

گرچه به زبان نیاورده‌ام، اما یقین دارم که تمام عالم از رایحه عاشقی من مست شده‌اند.
یقین دارم و میدانم؛
تو همان کسی هستی، که من با تمام عیب و نقص‌هایش او را.. میپرستم.

مانند خورشیدی سوزان تابیدی به دنیای تاریکم، کنون دیگر علاقه‌ای به تاریکی ندارم."

"24 ژوئن 2026"