نظام سیاسی ایران/ سام آریامنش
چیزی به نام «اصلاح‌طلبی» و «اصول‌گرایی» در جمهوری اسلامی نه در گذشته وجود داشته و نه در حال حاضر وجود دارد. جمهوری اسلامی، به معنای دقیق کلمه، جمهوری نیست؛ فاقد نظام حزبی واقعی است و ساختار آن یک دیکتاتوری تمام عیار تک‌حزبی است. مجلس در این ساختار نقشی نمادین دارد و فاقد اختیار مستقل است. انتخابات برگزارشده در این رژیم، انتخاباتی آزاد و واقعی نیستند؛ زیرا نامزدها پیشاپیش توسط نهادهای بالادستی و هسته اصلی قدرت گزینش می‌شوند و رأی‌دهندگان صرفا میان گزینه‌هایی از پیش تعیین‌شده انتخاب می‌کنند. چنین فرایندی را نمی‌توان «انتخاب» به معنای سیاسی و دموکراتیک آن دانست.
ریاست‌جمهوری و نمایندگی مجلس در این ساختار، کارکردی ابزاری دارند و به‌مثابه سپر و پوشش عمل می‌کنند؛ به‌گونه‌ای که در صورت بروز بحران، ناکارآمدی یا نارضایتی عمومی، مسئولیت‌ها متوجه این لایه‌های ظاهری شود و اصل حاکمیت و نهاد ولایت از نقد و پاسخ‌گویی مصون بماند. هشدار دوستان درباره جریانات رنگی، مانند سبز، بنفش یا دیگر نمادها، دقیقا از همین منطق ناشی می‌شود: تأکید بر این واقعیت که این جریان‌ها از نظر ماهوی تفاوتی با یکدیگر ندارند و همگی در چارچوب یک ساختار واحد عمل می‌کنند. هدف این هشدارها جلوگیری از فریب خوردن جامعه از نمادها و صورت‌بندی‌های ظاهری است.
آنچه با آن مواجه هستیم یک دیکتاتوری تمام‌عیار و سرکوبگر است که در عین حال، در درون خود شاهد رقابت‌های درون‌گروهی بر سر قدرت و چپاول منابع نیز هست. هنگامی که اصل حاکمیت با خطر مواجه می‌شود، فردی به قدرت اجرایی گمارده می‌شود که رویکردی نرم‌تر در ظاهر داشته باشد و هزینه‌های اجتماعی و سیاسی را به نام خود و شبکه‌های حامی‌اش پرداخت کند تا کلیت نظام از آسیب مصون بماند. درون این ساختار، خانواده‌ها و شبکه‌های قدرت متعددی حضور دارند که برای ایفای این نقش‌ها با یکدیگر رقابت می‌کنند، اما از نظر ماهیت و وفاداری به نظام، تفاوتی اساسی میان آن‌ها وجود ندارد.
پرداختن کمتر به این موضوع در سال‌های گذشته از این باور ناشی بوده است که بخش بزرگی از جامعه، دست‌کم طی دو یا سه دهه اخیر، به این واقعیت آگاه شده است. گاه می‌بینیم فردی با شهرت کم و با سابقه اجرایی محدودتر به مقام ریاست‌جمهوری می‌رسد(اکثریت مردم پزشکیان و احمدی نژاد را پیش از انتخاب توسط رژیم نمی‌شناختند). این امر یعنی انتخاب چنین افرادی در برخی زمان‌ها می‌تواند در بخشی از جامعه امید آگاهانه یا ناخودآگاه به امکان تغییر ایجاد کند.
به ویژه اینکه در دوره زمانی این انتخابات صوری تا میتوانند فرصت دارند شعارهایی بدهند که تو گویی تغییرات بزرگی در راه است. ولی در حقیقت چنین نیست و این افراد هم نمی‌دانند.
این چنین افراد انتخابی توسط رژیم، از نظر باورهای بنیادین تفاوتی با مسئولان پیشین ندارد؛ تفاوت تنها در این است که به دلیل حضور کمتر در راس قدرت، در جنایات و سرکوب‌ها نقش کمتری داشته و از این رو، هنوز نشانه‌هایی از رفتار انسانی‌تر در او باقی مانده است. این را معمولا در شعارهای پیش از انتصابات می‌بینیم.
ادامه در کامنت
@ofoghroydad
@LDplus
Post #5105
61