به استایلی که برای امروزت انتخاب می‌کردی فکر می‌کنم. به اون چشم‌هایی که همیشه دورشون سبز بود. به صندلی‌ات که الان تنهاتر از همیشه است. به دانشکده و کلاس‌ها و راهرویی که بدون تو خالی‌تر از همیشه‌ان. به دوست‌هات که با جای خالی تو مجبورن سر اون کلاس‌ها بشینن. به عکس‌ها و وویس‌ها و ویدئوهای قصه‌داری که از روزهای دانشگاه برام می‌فرستادی. به سال‌های تحصیلی‌ای که دیگه شروعشون نمی‌کنی و واحدهایی که پاس‌نشده باقی موندن، زبان دوم و سوم‌هایی که براشون شوق داشتی اما نتونستی شروعشون کنی، رشته‌های ارشد و کهادهایی که نتونستی بخونی، نشریه‌ای که با شوق بهم گفتی سردبیرش شدی و نتونستی درش به اندازه کافی بنویسی، پادکست‌ شخصی‌ای که قرار بود وقتی در ایتالیایی حتا بهتر هم شدی برام ضبط کنی، کلاس فیلم‌سازی‌ای که تمومش نکردی تا از جزئیاتش برام بگی... به تهرانی که حتا اگه درش نباشم هم می‌دونم بدون تو تاریک‌تر از همیشه است. به تو فکر می‌کنم. به زندگی‌ و فرصت‌هایی که ازت گرفته شد. E penso a te. 💚