«لعلیات»

پاس اسرار محبّت داشتن آسان نبود
گنج ویران کرد بیدل خانه‌ی آباد ما

من نه بدذات شده‌ام، نه اساساً هيچ‌چيز ديگرى: نه بدذات، نه مهربان، نه دغل‌كار، نه درستكار، نه قهرمان، نه حتى حشره‌اى. الآن هم در آلونكم كز كرده‌ام و خودم را با اين نظريه كينه‌توزانه و كاملاً بى‌خاصيت دل‌دارى مى‌دهم كه از اساس تقدير آدمى فرزانه رسيدن به مدارج عاليه نيست و در اين دنيا فقط آدمى احمق به نان ‌و نوايى مى‌رسد.

یادداشت‌های زیرزمینی، بخش نخست؛ زیرزمین

#داستایفسکی | لعلیات

می‌کند منزل تلافی راه ناهموار را
ما به امید فنا از زندگی جان می‌بریم

#صائب | لعلیات

کمک کن یک شبح باشم مِه‌آلود و گم اندر گم
کنار سایه‌ی قندیل‌ها در غار رویایت

#حسین_منزوی | لعلیات

چيست كه دشوار مى‌توان پنهانش كرد؟
آتش! كه به روز دود برملايش مى‌كند و به شب شعله،
ديگر عشق كه در خاموشي دل هم از دريچه‌ى چشم بازمى‌تابد...
سخت‌تر اما پنهان داشتن شعر است.
كس چراغ خود را در پستو پنهان نمى‌كند.

مغنی‌نامه‌ی دیوان شرقی‌غربی؛اعتراف

#گوته | لعلیات

چون گل از این گلستان دیوانه‌ها گذشتند
چاکی به سینه‌ مانده‌است با ما ز هر گریبان

#بیدل | لعلیات

ما کسوت خیالیم، پا تا به سر گریبان

از خویش برون نیست چو گردون سفر ما
سرگشتهٔ شوقیم مپرسید کجاییم

#بیدل | لعلیات

از دیدن ما چشم ببندید، صداییم!

آب می‌گردیم تا مشتی عرق گل می‌کنیم
شیشه‌ساز ما ندارد جز حیا آتش‌گری

#بیدل | لعلیات

چون كسى به نزدم مى‌آيد، گفتگويى عبث داريم. من كه به ديدار ديگران مى‌روم، نگران‌ ام كه مبادا آرامش‌شان را بر آشفته باشم. «سون جينگ» در خانه‌اش را بست؛ «دو وولانگ» بر دروازه خانه‌اش قفل زد. يگانه دوستِ راستين من، بى ‌دوستى خواهد بود. و فقر، دارايى ام. من، پيرمردى پنجاه ساله و لجوج، مى‌نويسم تا به خود تذكر داده باشم.

سفر باشو؛ نوشته‌های ادبی

#ماتسوئو_باشو | لعلیات

توان سرخوشى‌بخشى يک انحراف (اين جا، توان دو ه. : هم‌جنس‌خواهى و حشيش) هميشه دست‌ كم گرفته مى‌شود. قانون، همسازه، علم، مانع از درک اين نكته مى‌شوند كه انحراف، خيلى ساده، شاد مى‌كند؛ يا به تعبير خاص‌تر، انحراف موجد يک ترى مى‌شود: من حساس‌تر ام، تيزبين‌تر، وراج‌تر، سربه‌هواتر، و ... -و در اين ترى جايى هست كه آن‌جا تفاوت (و در نتيجه، متن زندگى، زندگى به‌سان متن) را مى‌يابيم. پس، انحراف يک الاهه است، انگاره‌اى كه مى‌توان احضار كرد، وسيله‌اى براى وساطت.

رولان بارت؛ الاهه

#بارت | لعلیات

بله، ترجمه‌ی حدادی سرانجام به دست من رسیده‌است. بی اندازه شادمانم!

دلقک: پس به كار بگيريد اين نيروهاى دلنشين را، و در كار نويسندگى با همان منش پيش برويد كه در عشق‌بازى: تو به تصادف رويى خوب را مى‌بينى، احساسى در وجودت مى‌دود، مى‌ايستى، رفته‌رفته بسته‌ى اين بند مى‌شوى؛ شادمانى در جانت اوج مى‌گيرد؛ سپس نوبت وسوسه است و شوق، و بعد درد. و پيش از آنكه به خود بيايى، داستانى شكل گرفته‌است.

فاوست؛ پیش‌پرده در تئاتر

#گوته | لعلیات

اگر از ارتفاعى درست بنگريم همه‌ی چيزها سرانجام به هم مى‌رسند:
انديشه‌هاى فيلسوف، كار هنرمند، و اَعمال نيک.

فیلسوف، معرفت و حقیقت؛
فیلسوف: تأملاتی در باب جدال میان هنر و معرفت

#نیچه | لعلیات

گر بر سر صلح آورد روزی پشیمانی تو را
چندان بگریم کز دلت شویم غبار خویشتن

#نظیری_نیشابوری | لعلیات

آن‌گاه پادشاه به اصحاب يمين گويد:
بياييد اى بركت‌يافتگان از پدر من، به ميراث گيريد ملكوتى را كه از بدو بنيان عالم براى شما آماده‌ شده‌است:
زيرا كه گرسنه بودم، طعام داديد: تشنه بودم، آبم داديد: غريب بودم، پناهم داديد:
عريان بودم، جامه بر تنم كرديد: بيمار بودم، عيادتم كرديد: در حبس بودم، به ديدنم آمديد.
آن‌گاه بسامانان در پاسخ گويند:
اى ‌خداوند، كى گرسنه‌ات يافتيم تا طعامت دهيم؟ يا تشنه تا آبت دهيم؟
كى تو را غريب يافتيم تا پناهت دهيم؟ يا عريان تا بپوشانيم؟ يا كى بيمار يا محبوس يافتيم تو را تا عيادتت كنيم؟
و پادشاه در جواب ايشان گويد:
هرآينه به شما مى‌گويم آن‌چه در حق يكى از اين فرودست‌ترين برادران من كرده‌باشيد، در حق من كرده‌ايد.

انجیل متیٰ؛ باب بیست‌وپنجم

#عهدجدید | لعلیات

آدمی کماکان بدون سرافکندگی در غار افلاطون به‌سر می‌برد، و بنا به عادت دیرین، با صرف تصاویری از حقیقت شادمان است.

درباره عکاسی؛ در غار افلاطون

#سانتاگ | لعلیات

آن‌چه پایان نیافته؛ محبّتی که «هنوز» را پشت خود دارد.

👂🏽| لعلیات

پُرگویی نوعی مصیبت اختصاصاً انسانی است: من شیدای زبان‌ام: هیچ‌کس به من گوش نمی‌کند، نگاه‌ام نمی‌کند، اما (مثل دوره‌گرد شوبرت) به حرف زدن ادامه می‌دهم، ساز خود را می‌زنم.

سخن‌عاشق؛ پُرگویی

#بارت | لعلیات