والا اکثر بازی‌هایی که تو مهدکودکا با اون دم و دستگاه و بیلبیلکا و روش‌‌ها به بچه‌ها یاد می‌دن رو قدیم ندیما ما در کوچه و باغ و خونه و اینا انجام نمی‌دادیم؟ بعد اونا واقعی بود شبیه سازی تصنعی نبود. از درخت می‌رفتیم بالا از دیوار نیز هم، خلاصه ووروجک بودیم و ماجراجو. جسارتا مگه نباید اون سبک زندگی رو پس بگیریم؟ ولیکن هی اون سیستمای چپر چلاق خلاقیت و چالاکی بچه کوچولوها رو می‌بلعن جیب والدین رو بیشتر. نمی‌دونم والا. یعنی من وقتی می‌بینم یه بچه داره از یه نردبون کوتاه تو چهار دیواری بالا می‌ره اینطورم که خب چرا از بالای درخت بالا نره؟ اون پیچیده‌تره بهتر به چالش کشیده میشه، لمسشم به دنیا متصل‌ترش می‌کنه، تازشم اون بالا یه میوه‌ای هم نسیبش میشه، یه چندبارم کله پا میشه میوفته و دست و بالش زخمی میشه بچه سوسولم نمیشه. کیا سبب شدن مردم جهان هستی و بچه‌ها از این کارا محروم شن؟ ها همونارو...