واقعا برخی آدم‌ها تنها تنها خیلی آدم‌های جالب و خوبی‌ان. به صلح‌ترن با خودشون و جهان هستی. نمونه‌اش مرحوم مغفور بابام. من می‌دونستم زندگی مشترک و بچه داشتن بلد نیست ولی تنهایی خوب پیش می‌ره. خودش جرات نداشت. من یکی از رویاهام این بود یه روز بگه می‌خوام جمع کنم برم تو کوه و ییلاق یه کپر بزنم و دام پرورش بدم و اونجا زندگی کنم. خوب از پسش بر میومد. حتی یه بار که باهم آشتی بودیم بهش گفتم. گفتم خدا امواتتو بیامرزه تو که اونطوری هم خودت راحت‌تری هم ما، بیا خودم هم تو ساختن کومه و کپر کمکت می‌کنم هم تو خرید دام. پاشو برو زندگی کن عشق کن. خودمم می‌رفتم کمکش واقعا. ولی نکرد. تهشم خدابیامرز شد. آدم وقتی جایی باشه که مال اون نیست می‌میره جسما و روحا و روانا. والا‌. آدم باید بدونه چجوری باشه آدم‌تره. البته الان دارم طبق معمول به خود کله گردالیم تلنگر می‌زنم. من می‌دونم آدمِ زندگی داشتن و رسیدگی به خانومی و پسرک فنقلی‌ و باغ و طبیعتم. آدم خانواده داشتنم‌. ولی فعلا ول معطلم و عین آدمای سرگردون میشم هر چند وقت یکبار، خودم می‌دونم دردم چیه. خوبه آدم از خدابیامرزهای زندگیشم یکم عبرت بگیره به هر حال.