بعد متوجه شدم اخیرا انگار سگ گرسنه‌ی اصحاب کهف دنبالم کرده. در همه چیز یک عجله‌ی نهانی دارم. نمی‌تونم آروم یه جا بشینم. ملو نیستم، آرام و با طمانینه پیش نمی‌رم. یه جوری انجام می‌دم انگار دقایق نهایی مانده به آخرالزمانه، قراره دو دقیقه دیگه روز محشر بشه اسرافیل در صور بدمه یا شهاب سنگ بخوره تو ملاج زمین. یا انگار جاذبه از دست رفته معلقم رو زمین بند نمیشم باید برم. کجا؟ چمیدونم. هرکجا غیر از جایی که دو دقیقه روش نشستم. آدم اجل دنبالش کنه انقدر در بیقراری نیست. آرام باش کله گردالی‌. یک جا بند شو. حتی تو خواب‌. والا همینطور پیش برم باید خودمو تو خواب قنداق کنم.