کانون شعر و ادب

🗓 ۸ مهر روز بزرگداشت مولوی، شاعر پرآوازه ایرانی گرامی باد.

رهبر شهید انقلاب اسلامی:
شعر مولوی را شما ببینید. مثنوی، که خودش [مولوی] می‌گوید: و هو اصول اصول اصول الدین. واقعاً اعتقاد من هم همین است...

#مولوی

🧡 در آستانه روز مولوی...
حوزه دانشجویی فرهنگی دانشگاه علم و هنر، شما را به ضیافتی عاشقانه دعوت می‌کند:

📖 بزرگداشت روز مولوی 📖

میزبان این محفل ادیب:
• دکتر غلامرضا محمدی کویر

📅چهارشنبه ، ۸ مهر
🕐 ساعت ۱۲ تا ۱۴
📍 مکان:سالن آمفی تئاتر دانشکده فنی مهندسی و هنر، بلوار دانشجو

«صلای جام می دهیم و هواداران را می‌خوانیم»
💫 حضور شما سبزیمان می‌بخشد

🖇روز بزرگداشت شعر و ادب فارسی 🖇

🔹 *اولین باری که استاد شهریار با آیت‌الله خامنه‌ای آشنا شد، زمانی بود که ایشان به‌عنوان امام‌جمعۀ تهران منصوب شدند.*

🔹 شهریار که از برنامه‌های تلویزیون، فقط اخبار و سخنرانی‌های امام را می‌دید، ازآن‌پس خطبه‌های ایشان را نیز با علاقه و شیفتگی دنبال کرد. کم‌کم این شوق و اشتیاق، به عشقی نسبت به شخصیت و وجود آیت‌الله خامنه‌ای تبدیل شد. شهریار به اطرافیانش توصیه‌ای رندانه داشت:
*«اگر خطیب آقای خامنه‌ای باشد، نمازجمعه واجب می‌شود.»

اگر تمایل دارید باهامون در پادکست روزنه همکاری کنید اعلام کنید 🌷

@Aidazrzd

کانون شعر و ادب pinned a photo

مژده به اهالی کانون شعر و ادب

درحال آماده سازی یه مجموعه پادکست هستیم
به نام *روزنه* با موضوع زنان و دغدغه های زنانه 🎀

شروع مشاعره امشب هم باشه به نام حضرت فاطمه زهرا(س) که در آستانه سالروز تولدشون هستیم :

جبریل به عرش نقش کوثر زده است
طوبی گل تسبیح به پیکر زده است
از خانه‌ی کوچک محمد امشب
خورشید زمین و آسمان سر زده است

#به‌وقت‌مشاعره
#ت

اماده باشید امشب یه مشاعره باهم داشته باشیم 🙂‍↔️

کانون «شعر و ادب» تقدیم میکند
نشریه ادبی ایوان🌱

-با ذوق و همت اعضای کانون شعر و ادب
موفق شدیم اولین جلد از «گاهنامه ایوان» را تقدیم نگاه گرم شما دانشجویان عزیز کنیم.

-امید است به پشتوانه‌ی مهر شما به کانون
در سری های آتی گاهنامه ایوان
شاهد تجلی ایده ها و نظرات شما عزیزان نیز باشیم⚘️

غصه خوب است مرتب نرسد
آفتابم نرود شب نرسد
خاک بر چادر زینب نرسد
وای اگر آب برآن لب نرسد
چادرت را به سرِ ماه بکش
لب گودال بیا آه بکش

#حضرت‌مادر

زیر چادر، تی‌شرتِ آستین‌کوتاه و شلوار سیاه می‌پوشید.
موهاش، بلند و شانه‌خورده تا گودیِ کمرش بود و از مژه‌هاش انگار واکس مشکی می‌چکید.
من، تازه رفته بودم ساندویچیِ داییم؛ شاگردی.
و او ظهرها می‌آمد دکان ما،
که پر بود از معتادها، جیب‌قاپ‌ها، کاسب‌ها و دیگرانِ گرسنه‌ی سر به‌راه و سر به‌هوا؛ می‌گفت «یه فلافل.»
‌
و من چه می‌دانستم دلش مورچه است برای شاگرد ساندویچیِ چهارراه سوسکی.
دایی خیالش را انداخت به جانم
گفت «این دختره واسه تو میادا.»
گفتم «عمرنات ممکن.»
گفت «روی ‌هزاری‌ها، واست می‌نویسه دوستت دارم،»
گفتم «این تن‌رو کفن کنی راس میگی؟»
گفت «به مرگت قسم، خاطرت‌رو می‌خواد دایی.»
‌
فرداش گوشواره‌ی برنزی بدلی و بلندی انداخته بود با نگین سرخ.
ساندویچش را شش‌تایی زدم.
دو نانه. با خیارشور زیاد و گوجه‌ی تازه‌.
گفتم «سس بزنم؟» گفت «بزن آقا مرتضا.»
صدای او و‌ انگشت‌های من لرزید.
پشت هزارتومانیش، نوشته بود «خیلی دوستت دارم.»
‌
دوباره که آمد، همراه ساندویچ، یک صدتومانی بهش دادم.
پرسید «فلافل ارزون شده؟»
گفتم «دلار اومده پایین.»
کنار عکس قدس، نوشته بودم «اسمت چیه؟» بالای امضای دبیرکلِ هزارتومانی بعدی نوشته بود «ویران شما: سمانه.»
و بعد از آن، ما هر روز، برای هم نامه نوشتیم.
رو و پشت اسکناس‌ها.
عاشقانه‌هایی با کلمه‌های ریز..
‌
هفته‌های اول، نمی‌گذاشتم دایی نامه‌های‌مان را به کسی بدهد.
نگهش می‌داشتم جای حقوق.
اما بعد ناچار شدیم که پول‌ها را خرج کنیم.
دادیم به نان فانتزی، به ممدآقای خیارشوری، به جواهرخانم سوسیس‌فروش.
و نامه‌‌های ما دست به دست می‌چرخید جای اسکناس‌های رایج مملکت.
‌
باهاش مواد می‌خریدند. فال قناری می‌گرفتند.کوپن می‌فروختند.
به صاحبخانه‌ها می‌دادند، به خیاط‌ها، کله‌پزها و دیگران.
و گاهی،ممکن بود کسی بیاید داخل، بگوید «یه فلافل دو نونه» و دوستت دارمی را پرت کند روی پیشخان که من نوشته بودم یا او.
انگار بخواهد بگوید بازگشت هر چیزی به اصل آن است.
‌
و حالا که قرن‌ها از آن روزهای مه گرفته‌ی شرجی گذشته،
اسکناسِ کهنه‌ای را از راننده‌‌ گرفتم که رویش نوشته بود «عاشق منم..»
و این ترکیب خوش، خاطرم را بازگرداند به آنجا که بودم.
به پشت‌ِ یخچالِ دکان ساندویچی. به چشم‌های خواستنی‌اش
به جمله‌ی «بازگشت همه‌ به سوی اوست» تمام اعلامیه‌های سریش‌مالی شده به دیوارهای کاه‌گلی و طبله کرده‌ی آن کوچه‌های تنگ؛
‌‌
بله.بازگشت همه به سوی اوست،
همان‌طور که بازگشت تمام آن اسکناس‌ها، دوستت‌دارم‌ها و اندوه پوشیده و پیدای این کلمات..
- مرتضی برزگر