میان اسپیدچال و همهن، مسیر در بخش‌هایی دست‌به‌سنگ می‌شد و احتیاط بیشتری می‌خواست. آنجا شتاب فایده‌ای نداشت؛ باید جای دست و پا را سنجید، سنگ را آزمود و بعد گام برداشت. راه، آدم را وامی‌داشت پیش از هر قدم، به قدم بعدی فکر کند.
ساعت ۱۰:۱۰ به چکاد همهن رسیدیم. آن‌قدر سرحال بودیم که تعبیر شوخ‌طبعانة بعضی کوهنوردان را دربارة نام قله جدی نگیریم؛ اینکه «همهن» از «هن‌هن» کردن هنگام صعود آمده است! دست‌کم ما آن روز نام قله را با صدای نفس‌های خودمان معنا نمی‌کردیم.
دربارة معنای این نام، روایت دیگری هم شنیده‌ام که جزء «هن» را به کَنده یا خندق نزدیک می‌داند. آرایش زمین و خط‌الرأس پیرامون ممکن است چنین برداشتی را به ذهن بیاورد؛ اما این نیز تا یافتن شواهد معتبر محلی و زبان‌شناختی، تنها یک احتمال است.
محسن کاظمی | کوه‌نوشت | ۱۴۰۵/۰۷/۱۷
@kouhnevesht
Post #520
17
- 👍 2