کوه‌نوشت‌

تصاویر زخم‌ها

آنچه جنگ بر برف نوشت ...

زخم‌های جنگ بر طبیعت
درباره آن جداگانه مرثیه‌سرایی کرده‌ام (بنگرید به پست‌های پیشین)
محسن کاظمی | کوه‌نوشت | ۱۴۰۵/۰۲/۱۸‏
@kouhnevesht

بی‌وقفه ادامه دادیم تا قله.‏
ساعت ۸:۴۵ بر بلندای سرلت ایستادیم.‏
قله، مثل همیشه، چیزی را که در طول راه پنهان مانده بود، یک‌باره پیش چشم می‌گشاید. از اینجا، در جنوب، ‏لوارک، بازارک و شاه‌نشین دیده می‌شدند و در شمال، کهار و ناز. در شرق نیز سرکچال‌ها، قلعه‌دختر، دلستان ‏و روستای شهرستانک در چشم‌انداز بودند؛ نام‌هایی که هر کدام خاطره‌ای از راهی دیگر و روزی دیگر را با ‏خود داشتند.‏

محسن کاظمی | کوه‌نوشت | ۱۴۰۵/۰۲/۱۸‏
@kouhnevesht

کمی بالاتر به قسمت‌های دست‌به‌سنگ رسیدیم. همان پرسش آشنای همیشگی، که تقریباً در هر مسیر سنگی ‏سراغم می‌آید، دوباره در ذهنم نشست:‏
‏«از اینجا که با این وضع بالا می‌روم، چطور پایین خواهم آمد؟»‏
اما کوه عادت عجیبی دارد؛ هنگام بالا رفتن، راه بازگشت را سخت و گاه ناممکن نشان می‌دهد و هنگام ‏فرود، همان راه را چنان عادی می‌کند که گویی صبح اصلاً چنین تردیدی در کار نبوده است.‏
و واقعاً هم همین‌طور شد. بعد از فرود، دیگر یادمان نمی‌آید که چند ساعت پیش، در همین نقطه، نگران ‏بازگشت از میان همین سنگ‌ها بوده‌ایم.‏

محسن کاظمی | کوه‌نوشت | ۱۴۰۵/۰۲/۱۸‏
@kouhnevesht

دل کندم و راه افتادم؛ اما از گروه عقب افتاده بودم. کمی بر شتاب گام‌ها افزودم تا خودم را به دوستان ‏برسانم.‏
هنوز چندان جلو نرفته بودیم که غار برفیِ روی رودخانه دوباره میخکوبم کرد. باز ایستادم؛ باز دوربین بیرون ‏آمد و باز از گروه عقب افتادم!‏
ظاهراً در این صعود قرار نبود میان «رفتن» و «دیدن» یکی را انتخاب کنم.‏

محسن کاظمی | کوه‌نوشت | ۱۴۰۵/۰۲/۱۸‏
@kouhnevesht

هنوز چندان از آغاز راه نگذشته بود که هیجانِ زیبایی طبیعت در رگ‌هایم دوید. آبشار تالون با صدای آب، راه ‏را از همان ابتدا از یک صعود معمولی جدا می‌کرد. کنار آبشار که رسیدیم، ایستادم برای عکس و فیلم. در ‏میانة آبشار، قطرات آب بر تنم می‌نشست و خنکایی دل‌انگیز داشت؛ انگار کوه پیش از آنکه اجازة ادامة راه ‏بدهد، دستی به صورتم کشید و گفت: حالا برو!‏

محسن کاظمی | کوه‌نوشت | ۱۴۰۵/۰۲/۱۸‏
@kouhnevesht

از آبشار تا ریواس
صعود به قلة سرلت | ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۵‏
یکی از دشواری‌های این روزهای رفتن به پای صعود، پیدا کردن راه است؛ یا دقیق‌تر بگویم، پیدا نکردن راه ‏به مدد جی‌پی‌اس!‏
تقریباً از بعدِ جنگ، کمتر پیش آمده که سحرگاه، بی‌دردسر و آسوده، راه بیفتم و مسیریاب هم همراهی‌ام کند. ‏باید با توکل و کمی بخت و اقبال از تهران بیرون زد و امیدوار بود که پس از رسیدن به جادة سولقان، نشان ‏دوباره به یاد بیاورد که قرار است مسیریاب باشد!‏
امروز سحر نیز ساعت ۳:۴۵ راه افتادم و ماجرا همان بود که بود؛ تا وقتی به جادة سولقان نرسیدم، خبری از ‏راهنمایی مسیریاب نبود. از آنجا به بعد، تازه مسیر را نشان داد و من هم نفس راحتی کشیدم.‏
قرارمان ساعت پنج صبح بود. زودتر رسیدم؛ اما مجید از من هم زودتر خودش را رسانده بود. کمی بعد ‏مهدی، سرابی و محمد هم یک‌یک به بالای روستای تالون رسیدند.‏
ساعت ۵:۵۰ راه افتادیم.‏
هنوز چندان از آغاز راه نگذشته بود که هیجانِ زیبایی طبیعت در رگ‌هایم دوید. آبشار تالون با صدای آب، راه ‏را از همان ابتدا از یک صعود معمولی جدا می‌کرد. کنار آبشار که رسیدیم، ایستادم برای عکس و فیلم. در ‏میانة آبشار، قطرات آب بر تنم می‌نشست و خنکایی دل‌انگیز داشت؛ انگار کوه پیش از آنکه اجازة ادامة راه ‏بدهد، دستی به صورتم کشید و گفت: حالا برو!‏
دل کندم و راه افتادم؛ اما از گروه عقب افتاده بودم. کمی بر شتاب گام‌ها افزودم تا خودم را به دوستان ‏برسانم.‏
هنوز چندان جلو نرفته بودیم که غار برفیِ روی رودخانه دوباره میخکوبم کرد. باز ایستادم؛ باز دوربین بیرون ‏آمد و باز از گروه عقب افتادم!‏
ظاهراً در این صعود قرار نبود میان «رفتن» و «دیدن» یکی را انتخاب کنم.‏
کمی بالاتر به قسمت‌های دست‌به‌سنگ رسیدیم. همان پرسش آشنای همیشگی، که تقریباً در هر مسیر سنگی ‏سراغم می‌آید، دوباره در ذهنم نشست:‏
‏«از اینجا که با این وضع بالا می‌روم، چطور پایین خواهم آمد؟»‏
اما کوه عادت عجیبی دارد؛ هنگام بالا رفتن، راه بازگشت را سخت و گاه ناممکن نشان می‌دهد و هنگام ‏فرود، همان راه را چنان عادی می‌کند که گویی صبح اصلاً چنین تردیدی در کار نبوده است.‏
و واقعاً هم همین‌طور شد. بعد از فرود، دیگر یادمان نمی‌آید که چند ساعت پیش، در همین نقطه، نگران ‏بازگشت از میان همین سنگ‌ها بوده‌ایم.‏
بی‌وقفه ادامه دادیم تا قله.‏
ساعت ۸:۴۵ بر بلندای سرلت ایستادیم.‏
قله، مثل همیشه، چیزی را که در طول راه پنهان مانده بود، یک‌باره پیش چشم می‌گشاید. از اینجا، در جنوب، ‏لوارک، بازارک و شاه‌نشین دیده می‌شدند و در شمال، کهار و ناز. در شرق نیز سرکچال‌ها، قلعه‌دختر، دلستان ‏و روستای شهرستانک در چشم‌انداز بودند؛ نام‌هایی که هر کدام خاطره‌ای از راهی دیگر و روزی دیگر را با ‏خود داشتند.‏
اما قله، پایان راه نبود؛ فقط نقطه‌ای بود برای چرخاندن نگاه و بعد، برگرداندن قدم‌ها به سوی پایین.‏
در بازگشت، کنار رود کمی نشستیم، استراحت کردیم و لقمه‌ای خوردیم. هنوز راه باقی بود و بدن هم حق ‏داشت اندکی از بار صعود را زمین بگذارد.‏
کمی بعد، نوبت ریواس رسید!‏
نیم‌ساعتی برای چیدن ریواس‌ها معطل کردیم. سهم من یک کیسة متوسط شد؛ کیسه‌ای که در آن لحظه شاید ‏چندان سنگین به نظر نمی‌رسید، اما در سراشیبی‌های بعدی کم‌کم وزن واقعی خود را به من فهماند.‏
با سختی آن را از شیب‌ها پایین کشیدم؛ تا جایی که دیگر معلوم نبود من ریواس‌ها را حمل می‌کنم یا ‏ریواس‌ها دارند مرا به پایین می‌کشند!‏
ساعت ۱۲ کنار خودروها بودیم.‏
صعود تمام شده بود؛ اما برای من، انگار بخش کوچکی از کوه را با خودم به خانه می‌بردم: سهمی سبز و ‏ترش‌مزه از دامنه‌های سرلت.‏
برای همة اعضای خانواده سهمی از ریواس‌ها در نظر گرفتم و پخش کردم؛
خیلی عادلانه.‏
بالاخره آدم باید حاصل دسترنجش را عادلانه تقسیم کند!‏
محسن کاظمی | کوه‌نوشت | ۱۴۰۵/۰۲/۱۸‏
@kouhnevesht

از آبشار تا ریواس
صعود به قلة سرلت | ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۵‏
(گزارش جامانده) 👇👇👇

محسن کاظمی | کوه‌نوشت | ۱۴۰۵/۰۲/۱۸‏
@kouhnevesht

کمبود آب، حالا خود را آشکارا نشان می‌داد. هر چهار مهمان، به‌دلیل مدیریت‌نکردن آب همراهشان، دچار ‏تشنگی شدید شده بودند و پیمودن راه بازگشت برایشان سخت و طاقت‌فرسا بود. وقتی از دامنه‌ها پایین ‏آمدیم و به رود رسیدیم، هر چهار نفر کنار آب نشستند، آب به سر و روی خود زدند و از همان رود ‏نوشیدند.‏

محسن کاظمی | کوه‌نوشت | ۱۴۰۵/۰۷/۰۳‏
@kouhnevesh

یکی از صحنه‌های به‌یادماندنی، رسیدن محسن باشی با پرچمی بر دوش بود؛ باد، پرچم را در اهتزاز نگه ‏می‌داشت و تماشای آن در آن بلندا، احساس غرور و افتخار برمی‌انگیخت.‏
محسن کاظمی | کوه‌نوشت | ۱۴۰۵/۰۷/۰۳‏
@kouhnevesh