در همین هنگام، گروه «سلام همنورد» نیز به ستیغ رسید. ما فرود را آغاز کردیم تا فضای کافی برای ایستادن ‏و عکس گرفتن آن‌ها فراهم شود. قله، هرچند در آن لحظه جای کوچکی برای ایستادن داشت، برای همه‌مان ‏مقصدی مشترک بود. ما از آن پایین می‌آمدیم و آن‌ها تازه به آن رسیده بودند؛ رفت‌وآمدی ساده در کوهستان ‏که یادآور می‌شد جایگاه‌ها موقتی‌اند و نوبت‌ها پی‌درپی از راه می‌رسند.‏
پس از فرود، به پای دامنه که رسیدیم، چیزی را دیدیم که در تاریکی صعود از چشممان پنهان مانده بود: ‏چاه‌های قنات؛ دهانه‌هایی که آب را از بالادست به پایین‌دست هدایت می‌کردند. در راه بالا، تاریکی اجازه ‏نداده بود این نشانه‌های زندگی را ببینیم. اکنون، در روشنایی روز، زمین راز دیگری از خود نشان می‌داد؛ ‏شبکه‌ای از راه‌های پنهان آب که در دل خاک و سنگ امتداد می‌یافتند و آب را به جایی می‌رساندند که به آن ‏نیاز داشت.‏
سر به دهانة یکی از چاه‌ها بردم. خنکای هوا بر سر و صورتم نشست و صدای جریان آب از ژرفای زمین ‏برخاست؛ صدایی آرام و پیوسته که گویی از زیر لایه‌های خاموش سنگ به گوش می‌رسید. لحظه‌ای ایستادم و ‏گوش سپردم.‏
در آغاز راه، نشان را جست‌وجو کرده بودیم تا مسیر را گم نکنیم. بر فراز قله، به سه نشان رسیده بودیم و ‏دربارة نسبت نشان با هویت اندیشیده بودیم. حالا، در پایان راه، به نشانه‌ای دیگر برخورده بودیم؛ نه تابلویی ‏بر فراز سنگ، بلکه آبی در ژرفای زمین؛ حیاتی پنهان که بی‌آنکه خود را به رخ بکشد، راهش را می‌پیمود و ‏به پایین‌دست می‌رسید.‏
شاید همة نشان‌ها برای دیده شدن نیستند. بعضی را باید در تاریکی جست، بعضی را باید از فاصله خواند و ‏بعضی را باید خاموش شد و به صدایشان گوش سپرد.‏
آن صبح، از بی‌نشان آغاز کرده بودیم، به نشان رسیده بودیم و در پایان، کنار چاه قنات، صدای آبی را شنیدیم ‏که برای جاری بودن، به هیچ تابلویی نیاز نداشت.‏

محسن کاظمی | کوه‌نوشت | ۱۴۰۵/۰۷/۱۷‏
@kouhnevesht