▪️شهر و هیاهو؛ تبیینِ جایگاهِ مکان‌مندی، اختلاط فرهنگی و رویداد‌مداری در روند شهرسازی معاصر

🖋 شایسته ساسانی مقدم| کارشناس ارشد مهندسی معماری، دانشگاه علم و فرهنگ تهران

شهرِ نور‌ و‌ رنگ، شهر مُهیج، شهر‌ِ جشنواره‌ها، شهر‌ِخلاق، شهر‌ِ کار‌آفرین، پایتختِ‌‌ فرهنگی و...تنها نمونه‌هایی از عناوین و استعاراتِ مصطلح در وصفِ اغلبِ شار و شهرهای تراز و خوش‌رنگ‌ و لعابِ قرنِ بیست‌و‌یکمی‌اند؛ القاب و عباراتی در مَدحِ «کُنش‌مندیِ فضایی» و «رویداد‌‌‌‌مداریِ شهری» که هر‌‌دو از مبانی و معیارهای اصلی شهرسازی معاصر بوده و از‌ جمله مفاهیم انقضاناپذیر و پرتکرارِ مطرح در خلال طیفِ گسترده‌ای از مطالعات، مباحثات و پژوهش‌های نظری و میدانی‌ حوزه‌ی‌ معماری، جامعه‌شناسی، برنامه‌ریزی، مدیریت‌ و طراحی‌‌شهری به‌شمار‌ می‌روند؛ بُن‌مایه‌ی چنین رویکردها، پارادایم‌ها و گفتمان‌هایی نیز همانا تاکید‌ ‌بر ماهیت‌ِ چندساحتی (عینی-انتزاعی) فضا و کم‌و‌کیف پیوند و قرابتِ آن با فلسفه‌ی حضور، کنش و رویداد است؛ به‌عنوان ‌مثال برنارد‌ چومی در مجموعه ‌مقالات ‌و‌‌‌ جستارهای‌ تحلیلی-انتقادی‌ خود طی سالهای ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۱ (که در قالب کتابی با عنوان «معماری و انفصال» گردآوری و انتشار یافته‌است) ضمن تاکید مکرر بر این باور که مفهومِ معماری صرفا ماهیتی زبانی یا منحصر به سبک، فرم و فضا نیست، به تحلیل و واکاوی روابطِ ‌مُغلق و عمیق میانِ تجربه‌ی‌ حضور انسان در فضاهای‌ گوناگون، رخدادهای مفروض و محتوم هر فضا و به‌دنبال آن، مواجهه با ثنویتِ بدیع و سیالِ «لذّت و خشونت» پرداخته است. چومی خلقِ یک اثر معمارانه را امری ورای اَغراض مادی و عملکردی و صراحتا به‌مثابه فرایندی‌ چند‌وجهی تبیین می‌نماید که پیش و بیش از مختصاتِ حجمی و کالبدی، ملهم از مفهوم رویداد، حضور، کنش، روایت‌مندیِ فضایی یا به‌تعبیری روح‌ِمکان و ایده‌های پساانسان‌گرایانه در بستری از مقتضیات فرهنگی و مدنی- سیاسی است.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/shsm01-05-20
https://koubeh.com/shsm01-05-20

@Koubeh