▪️ سینما شیرین آبادان” از گذشته‌ایی پرافتخار تا آینده‌ایی نوستالژی”

🖋 محمّد امیر مطوری | دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران دانشگاه هنر اصفهان

از میان هنرها سینما از جمله نزدیک‌ترین هنرها به معماری است. معماری و سینما پدیده‌های جامعی در چارچوب منسجم می‌باشند که از ترکیب اجزاء و عوامل مختلف به وجود می‌آیند. سینما و معماری نه تنها از نظر ماهیت حرکت بلکه از خیال زمان، فضا، ریتم، رنگ و نور، بافت، حرکت و تداوم به یکدیگر نزدیک‌اند. سینما با ترکیب عناصری چون رنگ، نور، زاویه دید و صحنه؛ تدوین و صدا در جهت ایجاد رابطه‌ایی مستحکم با بیننده خود و تسهیل سفر ذهنی او به درون فیلم دست به فضاسازی می‌زند، در حالی که جوهر معماری فضاست. در سینما فیلم‌ساز به طور ذهنی فضاسازی می‌کند و در معماری، معمار به فضا عینیت می‌بخشد. سینماگر برای تجلی معانی مورد نظر خود بی‌نیاز از فضای معماری نیست و معماری برای گسترش و تبلیغ واقعیت‌های مجازی و تجسم فضایی نیازمند سینما است (رحیمیان، ۱۳۸۳:۱۱). شهر و مکان‌های عمومی جدای از اشیای فضایی که پهنه و موقعیتی را اشغال می‌کنند، به واسطه مولفه‌ها و مشخصاتشان، عبور و اسکان افراد، روابط، نیازها، تعلقات و اخلاق، آلبوم خاطراتی است که گذرگاه جامعه انسانی می‌گردد. افراد جامعه در رابطه‌ای دو سویه بر شهر تاثیر می‌گذارند و از آن تاثیر می‌گیرند. از طرفی سینما به عنوان موثرترین ابزار فرهنگی در مدیریت شهری به وسیله معماری و با توجه به ماهیت مکان، خاطرات جمعی شهری را برای عموم رقم می‌زند. به طور کلی می‌توان گفت: سینما مروج هویت اجتماعی است. بر این اساس، شهر یک واقعیت فیزیکی مرکب از فضاها و روابط اجتماعی است که از خلال آن انسان فضا را می‌بیند و لمس می‌کند و به هویت مشخصی راجع به خودش دست پیدا می‌کند. ورود نخستین دستگاه سینماتوگراف به ایران در سال ۱۲۷۹ هجری خورشیدی توسط مظفرالدین شاه سرآغازی برای سینمای ایران به حساب می‌آید، هر چند ساخت اولین سالن سینمای عمومی تا سال ۱۲۹۱ اتفاق نیوفتاد.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/mam02-08-13
https://koubeh.com/mam02-08-13/

@koubeh