▪️ معماری معاصر ایران و روایت‌های ناگفته: ضرورت تالیف تاریخ‌های معماری جدید

🖋 سید علیرضا سیدی| دانشجوی دکتری معماری دانشگاه تگزاس تک ایالات متحدۀ آمریکا

جان ایچ آرنولد در کتاب تاریخ، تاریخ را صرفاً بخشی از اتفاقات و حوادث صورت گرفته در گذشته می‌داند که اثری از آنها ثبت شده باشد؛ خواه میراث نامنقول مادی باشد و خواه متنی در لابه‌لای قفسه‌های کتابخانه. در واقع، گذشته بستر اتفاقات و حوادث است و تاریخ صرفاً برخی از آن‌ها است که اثری از ایشان باقی مانده و یا به نحوی روایت شده‌اند. پس تاریخ صرفاً بخش کوچکی از گذشته است و الزاماً قطعی و کاملا مبتنی بر واقعیت نیست. تاریخ‌ها _آنچه پیشتر به شکل عام وجود داشتند_ عمدتا روایت‌های یک جانبه‌ای از رشادت‌های قاهران بودند و ردی از مقهوران نداشتند. در تاریخ‌ها فرد محترم بود و جمع عمدتاً در حاشیه. تاریخ‌‌ها عملا صحنه نمایش فلان شاه یا شاهزاده بودند بی‌آنکه دیگران به اندازه خودشان در این نمایش نقش داشته باشند. این تاریخ‌ها نه تنها وجهی اسطوره‌ای از افراد صورت می‌دادند بلکه با تمرکز بر یک فرد یا صرفاً دسته‌ای از افراد، مابقی را نادیده می‌گرفتند و بی‌آنکه چیزی از آن‌ها روایت کنند، آن‌ها را در گذشته جای می‌نهادند. با این حال، همین تاریخ‌ها، در دل روایت‌های فرد محورانه‌شان، گاهی صرفا برای صحنه‌سازی نقش همان فرد اسطوره‌ای که حولش تالیف شده‌اند، مطالبی را بیان کرده‌اند که اطلاعاتی از غیر نیز به همراه دارد و به واسطه بازنگری در آن‌ها، ممکن است امکان بیان روایت‌های متفاوت نیز فراهم آید. به عبارت دیگر با بازخوانی یک تاریخ می‌توان اطلاعات نویافته‌ای به دست آورد و تاریخ‌هایی با رویکردهای تاریخ‌نگارانه متفاوت نگاشت.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/sas4-05-01
https://koubeh.com/sas4-05-01/