نمی‌دونم دقیقا چرا، اما از همون قسمت‌های اول یک غم عجیب و سیال در فضای این سریال وجود داره. شبیه حسیه که در تمام فضا، شخصیت‌ها و حتی موسیقی پخش شده باشه. شاید بخشی از اون به خود موسیقی برگرده. موسیقی چیزیه که در همون لحظه شکل می‌گیره. نمی‌شه اون رو نگه داشت یا برای همیشه در همون شکل حفظش کرد. یک اجرا تمام می‌شه و اون لحظه دیگه تکرارشدنی نیست. انگار زیبایی اون از همون ابتدا با نوعی ناپایداری و گذرا بودن گره خورده. از طرف دیگه، همه چیز در این سریال به طرز هولناکی موقتی به نظر می‌رسه. نه فقط روابط، بلکه خود دوره‌ای از زندگی که شخصیت‌ها در اون قرار دارن. نوجوانی، استعداد، رقابت، دوستی‌های عمیق، اولین بار که کسی واقعا تو رو درک می‌کنه. همه چیز طوری نمایش داده می‌شه که انگار از همون ابتدا می‌دونی قرار نیست برای همیشه به همین شکل باقی بمونه.‌ حتی خود ایده‌ی چهاردستی نواختن هم برام همین حس رو داره. دو نفر پشت یک پیانو می‌شینن و باید همزمان مستقل و وابسته باشن؛ نه کاملا یکی بشن و نه کاملا از هم جدا. انگار رابطه‌ای هست که روی یک تعادل ظریف ایستاده و همین باعث می‌شه خیلی شکننده به نظر برسه.‌ در این روند غم رو به شکل ایستا تجربه نمی‌کنم. شخصیت‌ها همچنان زندگی می‌کنن، تمرین می‌کنن، رقابت می‌کنن و به مسیرشون ادامه می‌دن. غم اینجا متوقف‌کننده نیست؛ همراه جریان زندگی حرکت می‌کنه و این همزمان زیبا و دردآوره.