Kiarash sadat rafiei | کیارش سادات رفیعی

⬅️ چند سخن مهم در باب سردرگمی دانشجویان و آینده!
🔘 میدونم حق‌شما این شرایط نیست، اما چه باید کرد؟

@Kiacoaching

یکی از عجیب‌ترین کیس‌های نورولوژی چند سال اخیر! مردی که صورت تمام آدم‌ها را شبیه شیطان می‌دید!

مردی ۵۸ ساله با شکایتی غیرمعمول به پژوهشگران مراجعه کرد. نزدیک به سه سال بود که چهره تمام افرادی که می‌دید، به‌شدت تغییر شکل پیدا می‌کرد.

چشم‌ها و اجزای صورت کشیده می‌شدند و شیارهای عمیقی روی پیشانی، گونه‌ها و چانه ظاهر می‌شدند. بااین‌حال، خانه‌ها، ماشین‌ها و سایر اشیای اطراف کاملاً طبیعی بودند.

او حتی با وجود این تغییرشکل‌ها، همچنان افراد را می‌شناخت!

اما عجیب‌ترین قسمت داستان هنوز باقی مانده بود!

وقتی به صورت واقعی یک نفر نگاه می‌کرد، آن را دفرمه و شیطانی می‌دید؛ اما عکس همان فرد روی مانیتور یا کاغذ کاملاً طبیعی بود!

پژوهشگران دانشگاه دارتموث از همین ویژگی غیرمعمول استفاده کردند. آن‌ها عکس یک فرد را روی مانیتور به بیمار نشان دادند، درحالی‌که همان شخص در مقابلش حضور داشت. سپس با راهنمایی لحظه‌ای بیمار، تصویر دیجیتال را تغییر دادند تا با آنچه از چهره واقعی می‌دید مطابقت پیدا کند.

نتیجه، بازسازی واقع‌گرایانه‌ای از تجربه بصری بیمار بود.

🔬 تشخیص: Prosopometamorphopsia (PMO)

اختلالی نادر در ادراک بصری که می‌تواند باعث تغییر شکل، رنگ، بافت یا موقعیت اجزای چهره شود.

MRI بیمار ضایعه‌ای حدوداً یک‌سانتی‌متری، احتمالاً کیست آراکنوئید، در مجاورت هیپوکامپ چپ نشان داد؛ اما ارتباط علّی آن با علائم اثبات نشد.

و سؤال اصلی نوروساینس هنوز بی‌پاسخ است:

چرا مغز این بیمار یک چهره واحد را در دنیای واقعی تغییرشکل‌یافته، اما در عکس کاملاً طبیعی پردازش می‌کرد؟

مکانیسم دقیق این تفاوت هنوز مشخص نشده است.

این کیس یادآوری می‌کند که حتی عجیب‌ترین شکایت‌های ادراکی نیز ممکن است منشأ نورولوژیک داشته باشند و نباید بدون بررسی مناسب به یک اختلال روان‌پزشکی نسبت داده شوند.

📚 منبع: Mello et al. Visualising facial distortions in prosopometamorphopsia. The Lancet, 2024.

DOI: 10.1016/S0140-6736(24)00136-3</WritingBlock>



@KiarashSadatRafiei
@Neurovia_ins

خانم ۲۵ ساله‌ای با سردرد، تهوع، حساسیت به نور، تغییر واضح رفتار و دو حمله تشنج تونیک–کلونیک (Generalized tonic–clonic seizure) مراجعه می‌کند.

نکته عجیب این بود که MRI مغز طبیعی بود و نوار مغز اولیه هم یافته مشخصی نداشت.

چند روز بعد وضعیت بیمار بدتر شد؛ روان‌پریشی (Psychosis)، اختلال عملکرد خودکار (Dysautonomia) و تشنج‌های شدیدتر ظاهر شدند. در نوار مغز مداوم، الگوی برس دلتای شدید (Extreme Delta Brush) دیده شد؛ الگویی که می‌تواند به نفع انسفالیت ضد گیرنده NMDA (Anti-NMDAR encephalitis) باشد.

با وجود اینکه بررسی اولیه آنتی‌بادی منفی بود، پزشکان به‌دلیل تطابق بالینی بررسی را ادامه دادند.

این بار سرنخ مهم در مغز نبود؛ در تخمدان بود.

یک تراتوم بالغ تخمدان (Mature ovarian teratoma) پیدا شد که در بررسی آسیب‌شناسی، حتی حاوی بافت عصبی بالغ بود. بررسی مجدد مایع مغزی‌نخاعی نیز آنتی‌بادی ضد گیرنده NMDA را مثبت نشان داد.

تشخیص نهایی:

انسفالیت ضد گیرنده NMDA مرتبط با تراتوم تخمدان

نکته آموزشی کیس فقط ارتباط عجیب مغز و تخمدان نیست؛ بلکه این است که:

MRI طبیعی یا حتی یک تست آنتی‌بادی منفی، وقتی سیر بالینی قوی و غیرعادی است، نباید تشخیص مهم را زود کنار بزند.

گاهی تشخیص نه در یک تست، بلکه در رابطه بین سرنخ‌ها پنهان است.

منابع:
Schmitt et al., Neurology, 2012
Graus et al., Lancet Neurology, 2016
Dalmau et al., Lancet Neurology, 2008

@kiarashsadatrafiei

کمیته آموزش نشنال ایفسا برگزار می کند:

«گفت پزشکی بخون، هنر رو بذار کنار... گفتم نه! هنر رو وارد علم پزشکی می‌کنم!» 🧠🎨

وقتی به یک تابلوی نقاشی خیره می‌شویم یا غرق در یک قطعه موسیقی می‌شویم، دقیقاً در ذهن و مغز ما چه اتفاقی می‌افتد؟ 🎼🖼️
چطور مغز انسان از میان آشفتگیِ رنگ‌ها، صداها و الگوها، یک «تجربهٔ حسی منسجم و عمیق» خلق می‌کند؟ 🤔💭
شاید مرز میان علم و هنر خیلی کمتر از چیزی باشه که همیشه تصور می‌کردیم! 🔬✨

در این وبینار تخصصی و میان‌رشته‌ای، همراه با آقای سید کیارش سادات‌رفیعی (نویسندهٔ مقالهٔ منتشرشده در انتشارات بین‌المللی Springer Nature) به بررسی این پرسش‌های بنیادین می‌پردازیم:

🔹 هنر و نوروساینس چطور در فهم مغز به هم می‌رسند؟ 🧠
🔹 ادراک و حافظه چگونه در کسری از ثانیه زیبایی را رمزگشایی می‌کنند؟ 👁️⚡
🔹 بررسی موردی از موسیقی مینیمال تا نقاشی‌های انتزاعی مارک روتکو 🎻🎨

🗓 ۱۷ شهریور‌ماه، ساعت ۱۷
به‌صورت آنلاین
🔴لینک ثبت نام 🔴

#آموزش
#نشنال
#ایفسا_خانواده_دانشجویان_داروسازی
#Be_The_Change

#ایفسا_خانواده_دانشجویان_داروسازی
____
💊 Telegram | LinkedIn | Instagram
💊 PR | Group | Youtube | Castbox

و این هم اکسپت مقاله بنیادی، اصیل و حرفه توسط من و دکتر اسدی انار در معتبر ترین ژورنال در حیطه بین رشته ای Humanities و زیر شاخه ی Nature portfolio:

Nature humanities and social sciences communications

🔥🔥🔥

این مقاله حدود ۱.۵ سال تا اکسپت طول کشید و ۷ راند داوری و ریوایز خورد، اما در نهایت اکسپت شد!

مقالات جدی، بنیادی و سنگین همیشه مسیر طولانی ای تا اکسپت ممکنه داشته باشن، اما آنچه که بدست میارید فراتر از این حرفاست!

سطح کاری که انجام میدیم در نوروویا، فراتر از ایرانه و خوشحالیم که در حال آموزش بسیاری از بچه ها برای کار در این سطوح هستیم 👌❤️


جهت اطلاع از دوره ها:
@zistkiaadmin
@zistkiaadmin

@Neurovia_ins

پستی بسیار مهم و پاسخ به چند سوال پر تکرار!

جهت اطلاع از پروژه ها و دوره ها:
@zistkiaadmin
@zistkiaadmin

@neurovia_ins

#اطلاعیه - دیگه جلسات دوره آموزش جامع مقاله نویسی و پژوهش ( از ایده تا سابمیشن) داره وارد فاز تخصصی و حرفه ای میشه!
جلسه چهارم با محوریت طراحی مطالعه درست و متودولوژی فردا برگزار خواهد شد، مدرس دکتر اسدی انار با بیش از ۱۰۰ مقاله و ۲۰۰ داوری! استفاده کنید همچین گنجینه آموزشی رو.

جهت اطلاع از دوره ها:
@zistkiaadmin
@zistkiaadmin

@neurovia_ins

سخنرانی لایو در سوپر گروه علمی modern_cogitation

موضوع سخنرانی : چگونگی شکل گیری معنا در سیستم های زیستی و مغز

ارائه دهنده :#دکتر کیارش سادات رفیعی

پژوهشگر نوروساینس و سیستم های پیچیده
دانشجوی MD-MPH شهید بهشتی

زمان :  پنجشنبه ۱۵ مرداد ماه 

#مکان_برگزاری:
https://t.me/+391gv9MMpe9hNTI0

تصور کنید فردی با سرفه‌های مزمن، کاهش وزن و بی‌حالی به پزشک مراجعه می‌کند. پس از تصویربرداری، آزمایش‌ها و نمونه‌برداری، تشخیص نهایی سرطان ریه است. درمان آغاز می‌شود؛ شیمی‌درمانی، داروهای هدفمند یا سایر مداخلات، اما بیماری از مرحله‌ای عبور کرده که کنترل آن بسیار دشوار شده است و بیمار پس از دو سال از دنیا می‌رود.

پزشکی در چنین نقطه‌ای تلاش می‌کند بیماری را تشخیص دهد، سرعت پیشرفت آن را کاهش دهد، عوارض را کنترل کند و زمان و کیفیت زندگی بیمار را افزایش دهد. این وظیفه حیاتی است، اما یک محدودیت بنیادی وجود دارد: بسیاری از افراد زمانی وارد سیستم درمانی می‌شوند که بیماری از مدت‌ها قبل آغاز شده و به مرحله‌ی علامت‌دار رسیده است.

اما سؤال مهم‌تر این است: آیا می‌توانستیم سال‌ها قبل از ظهور علائم بفهمیم چه اتفاقی در حال شکل‌گیری است؟

سرطان ریه حاصل یک عامل منفرد نیست. ژنتیک، اپی‌ژنتیک، مصرف سیگار، آلودگی هوا، مواجهه‌ی شغلی، التهاب مزمن، وضعیت متابولیک، سن، میکروبیوم و ده‌ها متغیر دیگر در طول زمان بر یکدیگر اثر می‌گذارند. هیچ‌کدام به‌تنهایی سرنوشت فرد را تعیین نمی‌کنند؛ آنچه اهمیت دارد، الگوی پویای تعامل میان آن‌هاست.

حتی دو فرد با سن، سبک زندگی، سابقه‌ی مصرف سیگار و مواجهه‌های محیطی نسبتاً مشابه ممکن است مسیرهای کاملاً متفاوتی طی کنند؛ یکی به سرطان مبتلا شود و دیگری نه. این تفاوت فقط در یک ژن یا یک آزمایش پنهان نیست. بخشی از آن ممکن است در تنظیم ژن‌ها، تاریخچه‌ی سلولی، تغییرات بافتی، پاسخ ایمنی و سازمان چندلایه‌ی اطلاعات زیستی نهفته باشد؛ چیزی که ما در چارچوب‌هایی مانند Senome و Hypersenome تلاش می‌کنیم آن را فراتر از توالی ژنتیکی و در سطح سازمان پویای سیستم بررسی کنیم.

اینجا دقیقاً جایی است که نظریه‌ی سیستم‌های پیچیده وارد می‌شود. بدن انسان مجموعه‌ای از اجزای مستقل نیست؛ شبکه‌ای چندمقیاسی از سلول‌ها، بافت‌ها، اندام‌ها و محیط است که رفتار آن از تعامل متغیرهای متعدد شکل می‌گیرد. این روابط اغلب غیرخطی‌اند؛ یعنی یک تغییر کوچک ممکن است اثری بزرگ ایجاد کند و چند عامل کم‌خطر، در ترکیب با یکدیگر، سیستم را به سمت بیماری سوق دهند.

برای فهم چنین سیستمی، مشاهده‌ی جداگانه‌ی متغیرها کافی نیست. باید بتوانیم مسیر تغییرات را مدل‌سازی کنیم، نقاط بحرانی را تشخیص دهیم، الگوهای پنهان را از داده‌ها استخراج کنیم و احتمال عبور سیستم از وضعیت سالم به وضعیت بیمار را پیش‌بینی کنیم.

پایه‌ی تمام این کارها ریاضیات است؛ از آمار و نظریه‌ی احتمال تا معادلات دینامیکی، هندسه، توپولوژی، شبکه‌ها و مدل‌سازی چندمقیاسی.

برای من، حرکت از پزشکی به ریاضیات و سیستم‌های پیچیده، فاصله‌گرفتن از پزشکی نبود؛ رفتن به مرحله‌ای قبل‌تر بود: جایی که هنوز بیماری کامل نشده و شاید بتوان پیش از آنکه کار به جای باریک برسد، مسیر سیستم را تغییر داد.


@kiarashsadatrafiei

وقتی هیچ پشتوانه‌ای نداری، دو انتخاب بیشتر باقی نمی‌ماند:
یا شکست را می‌پذیری، یا خودت مسیری را می‌سازی که پیش از تو وجود نداشته است!

من از چند سؤال شروع کردم؛
سؤال‌هایی که برای بسیاری بیش از حد بزرگ یا حتی غیرممکن به نظر می‌رسیدند.

بعد ریجکت‌ها آمدند؛
ایمیل‌های سرد، ماه‌ها انتظار، نقدهای سنگین و بی‌اعتنایی‌هایی که گاهی از خود شکست دشوارتر بودند.

بارها کنار کشیدن، منطقی‌ترین انتخاب به نظر می‌رسید.
اما هر بار برگشتم؛ خسته‌تر، زخمی‌تر و دقیق‌تر.

بیشتر خواندم.
ریاضیات آموختم.
کد نوشتم، مدل ساختم و مقاله‌ها را بارها از نو نوشتم.

کم‌کم ایده‌هایی که زمانی فقط میان چند صفحه پراکنده بودند، به نظریه، مدل و مقاله تبدیل شدند.

بعضی چاپ شدند.
بعضی شکست خوردند.
و بعضی هنوز میان داوری و انتظار، راه خودشان را پیدا می‌کنند.

این روایت یک موفقیت آسان نیست؛
روایت زنده نگه‌داشتن یک ایده است، پیش از آنکه جهان دلیلی برای باورکردنش داشته باشد.

از شکست نمی‌ترسم.

چون فهمیده‌ام در علم، گاهی نخستین وظیفه‌ات اثبات نظریه نیست؛
باید آن‌قدر دوام بیاوری تا فرصت اثباتش را پیدا کنی.

✍️ کیارش سادات رفیعی

@kiarashsadatrafiei

مورنینگ‌های پزشکی برای خیلی‌ها می‌تونه کسل‌کننده باشه! فضایی پر از بحث و درگیری بین دانشجو و استاد و... ، اما من بیشتر کتاب ها و کارامو تو همین کلاس ها و مورنینگ های پزشکی کردم، مطالعاتی در باب سوالات بنیادین، نه صرفا حفظ گایدلاین! کتاب هایی ک واقعا هرکدوم یک شاهکار هستند و دید جدیدی به هرکس که اونهارو مطالعه کنه میدن:

کتاب Gödel, Escher, Bach و مسئله‌ی خودارجاعی و حلقه‌های بازگشتی،
فردیت‌یابی سیموندون و اینکه یک سیستم چطور به یک «فرد مشخص» تبدیل می‌شود،
کتاب Active Inference و نقش پیش‌بینی و خودتنظیمی در حیات،
و تفکر، سریع و کند کانمن و سازوکارهای تصمیم‌گیری.

این آثار جواب‌های مهمی داشتند، اما کنار هم یک خلأ جدی را هم نشان می‌دادند:

چطور گذشته‌ی یک سیستم در وضعیت فعلی آن باقی می‌ماند؟
چطور بعضی حالت‌ها پایدار و بعضی گذارها سخت می‌شوند؟
و آیا می‌شود این فرایند را از سلول تا مغز، رفتار و آگاهی با یک زبان کمّی توضیح داد؟

ما سعی کردیم این شکاف را فقط با روایت فلسفی پر نکنیم؛ آن را با معادلات، هندسه‌ی فضای حالت و مدل‌های قابل‌آزمون صورت‌بندی کردیم.

از همین مسیر، Recursive Informational Curvature یا RIC شکل گرفت؛ چارچوبی برای بررسی اینکه بازگشت و تاریخچه‌ی اطلاعات چگونه هندسه‌ی یک سیستم و مسیرهای آینده‌ی آن را تغییر می‌دهد.

این ایده تا امروز به چندین مقاله‌ی نظری، محاسباتی و داده‌محور رسیده! اما همچنان راهی طولانی در پیشه...

@kiarashsadatrafiei

برای خیلی‌ها، پزشکی مسیری روشن دارد:
درس‌ها را پاس کنند، تخصص بگیرند، وارد کار شوند و زندگی حرفه‌ای خودشان را بسازند.
اما سؤال‌های من از همان ابتدا کمی متفاوت بود.
چرا یک محرک یکسان، در دو انسان اثرات کاملاً متفاوتی ایجاد می‌کند؟
چرا یک نفر در برابر فشار فرو می‌ریزد و فرد دیگری از همان فشار، قوی‌تر بیرون می‌آید؟
چرا یک نفر می‌تواند آینده‌اش را تصور و برای آن حرکت کند، اما فرد دیگری حتی قادر نیست خودش را در آن آینده ببیند؟
پزشکی به من یاد داد مغز چگونه ساخته شده، چگونه کار می‌کند و چگونه بیمار می‌شود.
اما یک سؤال بنیادی‌تر برایم باقی ماند:
چطور فعالیت الکتریکی و شیمیایی میلیاردها نورون، به فکر، احساس، خاطره، تصمیم و تجربه‌ی «من بودن» تبدیل می‌شود؟
چطور یک ساختار زیستی، تجربه‌ای منحصربه‌فرد می‌سازد؟
و آیا می‌توان اصول شکل‌گیری این تجربه را در سامانه‌های زیستی دیگر یا حتی در سیستم‌های مصنوعی فهمید و بازسازی کرد؟
همین سؤال‌ها باعث شد مسیرم فقط به شرح‌حال، تشخیص و حفظ‌کردن گایدلاین محدود نماند و وارد نوروساینس، علوم شناختی، فلسفه‌ی ذهن، زیست‌شناسی نظری، ریاضیات و مدل‌سازی دینامیک مغز شوم.
نمی‌خواستم فقط بیماری‌های مغز را توصیف کنم.
می‌خواستم بفهمم چه چیزی یک شبکه‌ی عصبی را به یک ذهن، و مجموعه‌ای از سلول‌ها را به یک ساختار زیستی منسجم تبدیل می‌کند.

@KiarashSadatRafiei

یه مقاله شاهکار و بسیار مهم در پروژه RIC!

این کار یکی از مهم‌ترین نقاط عطف پروژه RIC هست.

چرا؟

چون برای اولین بار Recursive Informational Curvature از سطح یک چارچوب نظری، وارد داده واقعی مغز شد.

در این کار، ما RIC را روی داده‌های high-density macaque ECoG پیاده‌سازی کردیم و بررسی کردیم که آیا تغییر حالت‌های مغزی را می‌توان فقط با activity، entropy یا power توضیح داد، یا باید به هندسه عمیق‌تری از دینامیک‌های عصبی نگاه کرد.

ایده اصلی این است:

مغز وقتی از یک state به state دیگر می‌رود، فقط «فعال‌تر» یا «کم‌فعال‌تر» نمی‌شود؛ بلکه نحوه پایداری، بازگشت‌پذیری، پراکندگی و سازمان‌یافتگی مسیرهای عصبی در فضای حالت تغییر می‌کند.

RIC دقیقاً برای همین ساخته شده است:
برای توصیف هندسه اطلاعاتی این تغییرات.

در این مقاله، curvature scalar را از داده ECoG استخراج کردیم، آن را benchmark کردیم، با entropy، recursive gain، amplitude و روش‌های دیگر مقایسه کردیم، و نشان دادیم که multichannel curvature patterns می‌توانند brain states را تفکیک کنند، neural manifolds را آشکار کنند و به شکل anatomically interpretable روی قشر مغز map شوند.

برای من، این مقاله یک چاپ شدن سادن و معمولی نیست.

این اولین empirical anchor پروژه RIC است؛ جایی که نظریه، برای اولین بار، با داده واقعی cortical روبه‌رو می‌شود!

و دقیقاً از همین‌جا فاز جدید شروع می‌شود:
حرکت از conceptual neurogeometry به measurable neural-state dynamics.


لینک کامل مقاله:

https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/26331055261460858


جهت اطلاع از دوره های مقاله نویسی:
@zistkiaadmin
@zistkiaadmin

@neurovia_ins

🔥توی کمتر از دو هفته بیش از ۳۳۰ نفر توی کارگاه ایده تا سابمیشن ثبت نام کردن و مشتاقانه منتظریم تا این سری کارگاه های فوق حرفه ای رو که حاصل تجربیات چندین و چند ساله ما از ریسرچ هست رو صادقانه باهاتون به اشتراک بزاریم. همین تجربیاتی که باعث شد نظریه جدیدی دربیان کارکرد مغز رو به شکل ریاضیاتی مدلسازی کنیم و تاییدیه افراد برجسته این فیلدو بگیریم .
این کارگاه مناسب همه علاقمندان پژوهش از مبتدی تا ریسرچ فلو هست🤍 میبنمتون بزودی

💡جهت ثبت نام ها
@zistkiaadmin

@neurovia_ins

از رویا تا واقعیت:
داستان یک سال مطالعه سنگین، پژوهش مداوم و ساختن یک مسیر علمی

این پست را بیشتر از اینکه برای اعلام چند مقاله بذارم، برای ثبت مسیری عمیق و اصیل میذارم!

چون این ۵ مقاله برای من فقط «پنج مقاله» نبودن؛ یک سال زندگی‌کردن با یک سؤال بودن!

سؤالی که مدام برمی‌گشت:

معنا چطور شکل میگیرد؟

نه معنای شعاری و سطحی!
معنا به‌عنوان یک پدیده واقعی در مغز، در فرهنگ، در رشد کودک، در روان‌پزشکی و در تجربه آگاهی و حتی سامانه های زیستی پایین دست تر.

از یک جایی به بعد، برام روشن شد که خیلی از چیزهایی که جدا از هم میبینیم، شاید در عمق به یک مسئله مشترک برگردند:

آن لحظه‌ای که یک چیز مبهم، ناگهان برای ذهن «فرم» پیدا می‌کند.
آن لحظه‌ای که یک موسیقی، یک تصویر، یک جمله یا حتی یک رنج، برای ما معنا پیدا میکند.
همان لحظه‌ای که انگار چیزی در ذهن click میکند.

من این فرایند را با مفهوم symbolic closure توضیح دادم؛ یعنی لحظه‌ای که آشفتگی، ابهام و پراکندگی، به یک ساختار پایدارِ معنادار تبدیل میشود.

اول از هنر شروع شد.
چرا یک نقاشی یا موسیقی گاهی فقط یک سری رنگ و صدا نیست، بلکه ناگهان برای ما تبدیل به تجربه‌ای عمیق می‌شود؟

بعد سؤال بزرگ‌تر شد.
اگر ذهن انسان دنبال معناست، پس چرا در طول تاریخ دین، ایدئولوژی، اسطوره و روایت ساخته؟ شاید چون انسان آگاه، بدون یک معماری معنا، زیر فشار مرگ، رنج، تنهایی و بی‌ثباتی ذهنی دوام نمی‌آورد.

بعد وارد رشد کودک شدیم.
چطور کودک از دیدن رفتار دیگران، کم‌کم به فهم «باید» و «نباید» می‌رسد؟ چطور یک رفتار ساده اجتماعی تبدیل می‌شود به هنجار؟

بعد همین مسیر به روان‌پزشکی رسید.
اگر این فرایند معنا درست کار نکند چه می‌شود؟
گاهی جهان بی‌روح و خالی می‌شود؛ مثل aesthetic anhedonia، جایی که فرد چیزها را می‌بیند اما حس معنا و زنده‌بودن در تجربه نمی‌نشیند.
گاهی هم برعکس، معنا بیش‌ازحد و اشتباه بسته می‌شود؛ مثل psychotic hyper-meaning، جایی که ذهن به چیزهای کوچک، پیام‌ها و معناهای سنگین و غلط می‌دهد.

و در نهایت، سؤال به مغز رسید.
مغز چطور این پایداری را می‌سازد؟
چطور نورون‌ها، timing، entropy، recursive gain و شبکه‌های قشری کمک می‌کنند که تجربه آگاهی پایدار بماند یا فروبپاشد؟

برای همین این ۵ مقاله، برای من یک مسیر واحد بودند:

از هنر به معنا،
از معنا به فرهنگ،
از فرهنگ به هنجار،
از هنجار به روان‌پزشکی،
و از روان‌پزشکی به نوروساینس آگاهی.


این سطح کار ، چیزیست که برای یک کانتریبیوشن واقعی لازمه! نه صرفا دنبال استاد رفتن و چند مقاله( عموما ریویو) پراکنده نوشتن و فقط سایتیشن و h index بالا بردن!

خوشحالیم که تعداد زیادی از بچه ها در این مسیر دخیل بودن و در مسیر های بعدی، بسیار بیشتر...

جهت اطلاع از دوره های مقاله نویسی:
@zistkiaadmin
@zistkiaadmin

@neurovia_ins

تبریک به دکتر سادات رفیعی، دکتر اسدی انار و تیم نوروویا بابت چاپ این مقاله فوق العاده شاهکار و اصیل!

هرکس بهت گفت ریاضیات در پزشکی و علوم زیستی به چه دردی میخوره، این مقالمونو بهش نشون بده.. گ خودش یک کلاس درسه برای هرکس میخواد پژوهش بکنه!

خلاصه ای از توضیحات:

ما در این مقاله تلاش کردیم نشان دهیم که مغز را فقط نباید به‌عنوان مجموعه‌ای از نورون‌ها، سیناپس‌ها و شبکه‌های عصبی دید. مغز یک سیستم دینامیکی زنده است که دائماً باید خودش را در برابر عدم‌قطعیت، آشفتگی، تعارض، خطا، تصمیم‌گیری، فرسودگی و فروپاشی شناختی پایدار نگه دارد.

اینجاست که ریاضیات وارد زیست‌شناسی میشود.

در این کار، ما از هندسه اطلاعات، دینامیک غیرخطی، نظریه میدان، ساختارهای Fisher، Finsler و Hermitian، و مفهوم Recursive Informational Curvature استفاده کردیم تا توضیح دهیم چگونه حالت‌های شناختی و آگاهانه در مغز پایدار می‌مانند، چه زمانی به مرز فروپاشی نزدیک می‌شوند، و چگونه کلاس‌های مختلف نورونی می‌توانند در این پایداری یا ناپایداری نقش داشته باشند.

ایده اصلی ساده است، اما پیامدهای آن عمیق‌اند:

آگاهی فقط «فعال بودن مغز» نیست.
آگاهی یعنی توانایی مغز برای حفظ یک هندسه پایدار از معنا، بازگشت، زمان‌بندی و انسجام در برابر نیروهایی که آن را به سمت پراکندگی می‌برند.

در این مقاله، ما نشان دادیم که مفاهیمی مثل recursive gain، symbolic entropy، phase coherence و curvature threshold می‌توانند به زبان ریاضی توضیح دهند که چرا بعضی حالت‌های ذهنی پایدار می‌مانند، چرا بعضی فرو می‌پاشند، و چرا اختلالاتی مثل افسردگی، dissociation، PTSD یا حتی بیهوشی را می‌توان از منظر پایداری هندسی مغز دوباره فهمید.

این دقیقاً همان جایی است که آینده پزشکی، نوروساینس و علوم زیستی از حفظ کردن اطلاعات جدا می‌شود و وارد مدل‌سازی عمیق می‌شود!

پزشکی آینده فقط دانستن اسم بیماری‌ها نیست.
فهمیدن هندسه پنهان سیستم‌های زنده است.


جهت اطلاع از دوره های آموزشی و یا منتورینک مقاله نویسی:
@zistkiaadmin
@zistkiaadmin


@neurovia_ins