ما تابحال آنقدر به ملت ایران نزدیک نبودیم، بواسطهٔ «خاطرات» با نظرات اغلب مهمل و واکنش‌های هیستریکی مواجه شدیم که در تار و پود ذهن و عمل این ملت-حالا از هر نوع گرایشی- ته‌نشین شده و البته مرضی است لاعلاج. خیلی سخت و خطرناک است نزدیک شدن به آن، همچون مغاکی است که نباید در آن چشم دوخت. البته دوستان بسیار خوبی هم پیدا کردیم، از نسوان و رجال که محل توجه مدام بوده و هستند:

دیگر نظر نکرد فروغی به آفتاب
تا دید فر طلعت ظلِّ اله را

شمس‌الملوک ناصرِ دین شه که تیغ او
از هم شکافت مَغفر چندین سپاه را