💢ایران برای ایران؟ یا ایران به عنوان ماده خام برای حضور بین‌المللی؟

✍️پیمان اسحاقی

⬅️یک پدیده منفی که در سال‌های اخیر رواج زیادی پیدا کرده، حضور آکادمیک ‌شماری از پژوهشگران درون کشور در برنامه‌‌های علمی جهانی است بدون اینکه این افراد درون فضای علمی #ایران حضوری فعال داشته باشند. به عبارت دیگر، هر روز شاهد آن هستیم که برخی از پژوهشگران ساکن داخل کشور، بدون اینکه در فضای علمی درون کشور مشارکت داشته باشند (مثلاً کتاب، مقاله یا یادداشت بنویسند یا سخنرانی ارائه دهند)، به صورت هدفمندی، تنها آثار خود را به زبان‌های خارجی و در کنفرانس‌های بین‌المللی عرضه می‌کنند. عمده آثار این افراد در برنامه‌های یاد شده نیز درباره ایران است.

⬅️اغلب قریب به اتفاق آثار ارائه شده توسط این افراد از زمره مطالبی نیست که نتوان در ایران آنها را عرضه کرد (یعنی مانعی برای ارائه آنها درون کشور وجود ندارد)؛ بلکه ناشی از روحیه‌ای است که عرضه آثار درون کشور را نوعی ضعف و حضور بین‌المللی (حتی بدون حضور و کنش درون کشوری) را برای پژوهشگری که ساکن ایران است، ارزش می‌داند.

⬅️چنین افرادی به مسائل و منابع درون کشور، تنها به عنوان منبعی خام برای «فروش بین‌المللی» می‌نگرند و هنوز به این باور نرسیده‌اند که در آکادمیای بین‌المللی نیز از پژوهشگر ساکن هر کشور خواسته می‌شود که بیش‌تر از هر چیز در محدوده جغرافیایی که در آن سکونت دارد یعنی کشورش و همسایگانش کشورش موثر باشد.

⬅️این افراد همچنین نمی‌دانند که هیچ پژوهشگری (از جمله دانشمندان نامدار علوم انسانی)، بدون «کنش اجتماعی خرد» نتوانسته‌اند به چهره‌های ماندگاری در علوم انسانی تبدیل شوند. «کنش اجتماعی خرد» نیز در اغلب قریب به اتفاق موارد، تنها در محدوده جغرافیایی که فرد در آن سکونت دارد ممکن است. این گونه «فروشندگان» آثار با موضوع ایران در عرصه جهانی، به زودی «از اینجا مانده و از آنجا رانده» خواهند شد؛ زیرا از یک سو آکادمیای بین المللی جز حضور 20-30 دقیقه ای در یک کنفرانس، خدمت بیشتری به آنها نخواهد داد و درون کشور نیز به عنوان افرادی مفید و موثر شناخته نخواهند شد.

🔰منبع: کانال جامعه و فرهنگ | پیمان اسحاقی

🆔 https://t.me/Khanishha