𝒜 𝑅𝑜𝑜𝓂 𝑜𝒻 𝑀𝓎 𝒪𝓌𝓃

aka me having Opinions™ again.

little things I found somewhere
and decided they deserved a place here. 𓂃 ࣪˖ ִֶָ

thoughts that appeared,
refused to leave,
so here they are.

no explanation needed.
I just like them. ♡

words I found pretty,
painful, funny, or suspiciously relatable.

fictional people have done something
to my brain again. unfortunately.

old things, saved things,
things I might want to find again someday.

things that looked at all the other hashtags
and said: «no ❤️»

The Duchess از اون فیلم‌هایی نبود که بعد از تموم شدنش دقیقاً بدونم دوستش داشتم یا نه. بیشتر از اینکه عاشقش بشم، منو با یه عالمه سؤال، عصبانیت و کنجکاوی تنها گذاشت.

چیزی که بیشتر از همه ذهنم رو درگیر کرد، خودِ جورجیانا بود؛ یه دختر هفده‌ساله که وارد زندگی‌ای می‌شه که تقریباً هیچ بخشی ازش واقعاً متعلق به خودش نیست. باید همسر خوبی باشه، وارث به دنیا بیاره، دوشس خوبی باشه و همون چیزی باشه که جامعه ازش انتظار داره؛ ولی اینکه خودش چی می‌خواد، انگار جایی توی این معادله نداره.
و فکر کنم همین، برای من مهم‌ترین بخش داستان بود:

جورجیانا هیچ‌وقت واقعاً آزاد نبود که انتخاب کنه.

حتی وقتی فکر می‌کنیم داره خودش انتخاب می‌کنه، هر انتخابی براش یه هزینه داره؛ عشق، بچه‌هاش، جایگاه اجتماعیش، آزادی یا یه بخشی از خودش.

رابطه‌ی Bess و جورجیانا هم برای من خیلی جالب بود. اولش می‌شه خیلی راحت Bess رو فقط «زن دیگری که با دوک رابطه داره» دید، ولی رابطه‌ی این دو نفر خیلی عمیق‌تر از اینه. همین باعث شد حتی رابطه‌ی سه‌نفره‌ی جورجیانا، Bess و دوک برام یه جورایی غیرقابل‌تعریف باشه؛ مخصوصاً چون چیزی که بینشون بود، برخلاف چیزی که امروز انتظار داریم، چندان هم پنهان نبود.

از طرف دیگه، با اینکه واقعاً از رفتار دوک حرص می‌خوردم، نتونستم ازش متنفر بشم.

نه اینکه کارهاش رو توجیه کنم؛ فقط می‌شه فهمید که خودش هم محصول همون جامعه و تربیتیه که بهش یاد داده حق با اونه، همه‌چیز بهش تعلق داره و زنش هم بخشی از همون «همه‌چیز»ه.

و شاید همین بخش داستان بیشتر از همه ناراحتم کرد؛ اینکه خیلی از این طرز فکرها فقط متعلق به قرن هجدهم نیستن.

در نهایت، چیزی که بعد از فیلم بیشتر از خود فیلم ذهنم رو درگیر کرد، جورجیانای واقعی بود.

زنی که هم در سیاست نفوذ داشت، هم تبدیل به یکی از آیکون‌های فشن زمان خودش شد؛ در دوره‌ای که زن‌ها حتی حق رأی هم نداشتن.

و honestly، اگر جورجیانا امروز با یه لباس از جنس گونی می‌اومد بیرون، احتمالاً فرداش کل Devonshire گونی پوشیده بودن.

البته نه هر گونی‌ای.

همون گونیِ جورجیانا!

شاید برای همین نمی‌تونم بگم The Duchess رو عاشق شدم یا ازش بدم اومد.

فقط می‌دونم بعد از تموم شدنش، بیشتر از اینکه درباره‌ی فیلم فکر کنم، دلم می‌خواست برم درباره‌ی زنی بخونم که فیلم درباره‌ش بود.

جورجیانا در هفده‌سالگی با ویلیام کاوندیش، دوک دوونشایر، ازدواج می‌کند؛ ازدواجی که بیش از آنکه بر عشق بنا شده باشد، بر وظیفه، جایگاه اجتماعی و انتظار برای به دنیا آوردن وارث پسر استوار است. جورجیانا به‌تدریج در میان فشارهای زندگی زناشویی، شهرت اجتماعی، سیاست، دوستی و عشق، برای داشتن اندکی اختیار بر زندگی خودش تلاش می‌کند.

فیلم رابطه‌ی پیچیده‌ی او با همسرش، لیدی الیزابت «بس» فاستر و چارلز گری را دنبال می‌کند و تصویری از زندگی یک زن اشرافی در جامعه‌ای ارائه می‌دهد که با وجود ثروت و شهرت، آزادی شخصی محدودی برای زنان قائل بود.

#BookReview

#Review

در مورد ادبیات نوشتارش که خوب نمی‌تونم نظر بدم چون هم ۴ تا داستان کمه و هم اینکه دارم ترجمه فارسی کتاباشو می‌خونم، که خودش دستور گرامر و ... نوشته‌ی اصلی رو بهم می‌ریزه.
اما درمورد خود داستان؛ باید بگم که واقعاً این مرد مغز جنایی فوق‌العاده قوی، باهوش و خاصی داشته؛ چون اکثراً وقتی میگن جنایی، همه فکر میکنن که وای یعنی قتل و اینا، ولی ادگار آلن پو کاملاً خلافش رو ثابت می‌کنه.
داستان «سوسک طلایی» یه نمونه‌ی بارزه که کل داستان حول محور رمزگشایی یه نامه می‌چرخه تا کشتن یا کشته شدن کسی. داستان «قصه‌ی هزار و دوم شهرزاد» هم همینطور.
درسته توشون کشته شدن یا کشتن داره ولی اصل ماجرا نیست و فقط اشاره‌ای بهش میشه بیشتر تا اینکه معمایی باشه که حل بشه، چون اصلاً معما نیست، خیلی راحت میگه فلانی فلانی رو بخاطر فلان‌چیز کشت.

همینطور هم به محض خوندن داستان «سوسک طلایی» متوجه شدم که داستان «در چشم شیطان» نوشته‌ی جونیچیرو تانیزاکی از روی این داستان ادگار آلن پو هستش، البته تو خود داستان اشاره کرده بود منتها من چون اونموقع نخونده بودم «سوسک طلایی» رو توجهی بهش نکردم که یادم بمونه.

خلاصه که بهتون پیشنهاد میکنم بخونین حتماً چون واقعاً جالبه.. یسری از اطلاعات عمومی‌هام هم رفت بالا به لطف داستان «قصه‌ی هزار و دوم شهرازد» 😂

اگر بخوایین، بعد از تموم شدن کتاب داستان کوتاه‌هاش، براتون یه لیست درست می‌کنم و میگم که درصد دارک بودن هر داستان چقدر بود که اگر دوست نداشتین، نخونید. چون مثلاً داستان «گربه‌ی سیاه» یه جورایی آزار به حیوانات و گربه‌هاست...!

#Review