هفته سرنوشت ساز
شش روز دیگر در دوم مهر شی و ترامپ در واشنگتن دبدار دارند. دیدارشان به موضوعات کلان اقتصادی بر میگردد، ولی ایران و تنگه‌ها، دستکم در حاشیه مذاکراه راهی پیدا خواهند کرد. هرچند ممکن است در صدر دستور رسمی نباشند ولی بخشی از معادله این دیدارند.
چین خریدار بزرگ و اصلی نفت ایران است و مهمترین قدرت اقتصادی شریک تهران؛ در عین حال تاثیر گذار بر سیاست های واشنگتن. آمریکا.ترامپ نیز به وزن چین در این منازعه کاملا آگاه است. ضمن این که امنیت هرمز مستقیما به انرژی چین و اقتصاد جهانی مربوط است.
نکته مهم‌تر، سخنان تازه دبیر شعام و شروط از سرگیری نذاکرات تعلیق شده با واشنگتن است. پایان یافتن جنگ، آزادسازی دارایی‌های ایران و پایان محاصره دریایی. شروط محسن رضایی، دستکم نشانگر آن است که کانال دیپلماسی هنوز کاملا بسته نیست.
از سوی دیگر ترامپ نیز تنها شش هفته تا انتخابات میان‌دوره‌ای ۳ نوامبر فاصله دارد. پایان یا کاهش جنگ، ثبات انرژی و ارائه یک دستاورد خارجی می‌تواند برای دولت او از نظر سیاسی داخلی اهمیت داشته باشد؛
از این رو، از احتمال تفاهم محدود و مرحله‌ای نمی توان‌سرسری رد شد. البته نه لزوما سازش جامع، بلکه کاهش فشار، تضمین نسبی کشتیرانی، بازگشت تدریجی تجارت و سپس مذاکره تهران و واشنگتن.
اگر پکن نیز در این مسیر نقش میانجی یا تضمین‌کننده پیدا کند، نشست واشنگتن می‌تواند نخستین خشت پایان تدریجی کشمکش تنگه‌ها باشد؛ نه پایان جنگ، بلکه آغاز خروج از بن‌بست. آیا تهران بیش از مسکو، با پکن همسو خواهد شد. آخرین ساعات جمعه همین هفته، جلوهای این سوگیری روشن خواهد شد.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k
Post #6249
15.2K