یک‌ طرح عملیاتی

پرسید چنان چه جزو تصمیم سازان‌ بودی، طرح عملیاتی پیشنهادیت برای برونرفت از وضعیت موجود چه بود؟
اگر در جایگاه تصمیم‌سازان بودم، نه «مقاومت تا آخر» را انتخاب می‌کردم و نه «تسلیم یک‌جانبه» را. مسیر من تغییر استراتژی از تقابل فرسایشی به معامله‌گری هوشمند، با حفظ قدرت ملی و مدیریت هزینه‌های داخلی بود.
جنگ را ادامه نمی‌دادم، ولی برای تسلیم هم مذاکره نمی‌کردم. استراتژی‌ام را در پنج گام تنظیم می‌کردم:
۱. آتش‌بس فوری و کاهش تنش، با سازوکارهای تضمینی قابل راستی‌آزمایی؛
۲. تابوزدایی تدریجی از برنامه هسته‌ای و تبدیل آن از «خط قرمز ایدئولوژیک» به «کارت معامله» مشروط، همراه با روایت داخلی که این تغییر را تقویت قدرت ملی معرفی کند.
۳. تغییر دکترین منطقه‌ای: به‌جای پراکنده‌کاری در جبهه‌های خارجی، تمرکز منابع بر بازسازی اقتصاد، زیرساخت و توان دفاعی داخل.
۴. جابه‌جایی هدف نهایی از «شکست آمریکا» به «عادی‌سازی تدریجی و مشروط روابط با غرب و واشنگتن»، مشروط به امتیازات متقابل ملموس.
۵. کنار گذاشتن شعار محو اسرائیل و جایگزینی آن با واقعگرایی امنیتی مبتنی بر منافع ملی.
به گمانم بزرگ‌ترین خطای استراتژیک کنونی این است که «مقاومت» به‌جای ابزار، خود به هدف تبدیل شده است. مقاومت باید وسیله‌ای برای حفظ قدرت ملی باشد، نه غایت ایدئولوژیک.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k