‍ روبیو و ذبح واقعیت «رئال پلیتیک باستان»؛
تلاش برای مشروعیت بخشی به جنگ تجاوزکارانه

مهستان

«حکومت پادشاهی همسان آریستوکراسی است؛ زیرا بر فضیلت تکیه دارد؛ فضیلتی که یا از آنِ فرد است یا خانواده، یا در خدمات و کارها نمایان می‌شود. هر که به شهریاری رسید، پیش از آن به کشور یا مردم خویش خدمتی کرده است... برخی چون کوروش، کشور خویش را از بندگی رهانیدند.»

این داوری ارسطو در کتاب «سیاست» است؛ فیلسوفی که زیست‌جهانش در همسایگی هخامنشیان بود.
ارسطو برخلافِ تفسیرهای امروزی، تمدن ایرانی را نه «دیگریِ وحشی»، که الگویی از پادشاهی فضیلت‌مند می‌دید که مردمانش را از بندگی رهانیده است.

مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، احتمالاً ارسطو نخوانده است؛ یا اگر خوانده، تاریخ برای او صرفاً ابزاری برای سیاست‌ورزی روزمره است. ایستادن یک سیاستمدار در میادین آتن و تقلیل جنگ‌های مدرن به نزاع‌های باستانی، نه یک خطای تاریخی، که «زمان‌پریشی عامدانه» برای ساخت‌ودوخت یک روایت است.

روبیو با تصویرسازی «جنگ تمدنی»، می‌کوشد بلوک غرب را در جنگی که از سال گذشته علیه ایران آغاز شده، یکپارچه کند؛ پروژه‌ای که تاکنون در صورت‌بندی نهایی شکست خورده است.

استدلال ارسطو، نه یک تزئینی تاریخی، بلکه یک گواه عینی است: در جهان باستان، از هخامنشیان تا ساسانیان، جنگ‌ها خاستگاهی تمدنی نداشتند. ریشه درگیری‌ها، امنیت و اقتصاد بود؛ نه صدور یک «تمدن» و سرکوب دیگری.
پادشاهان باستان نه در پی تحمیل «هویت» بودند و نه جنگ را در چارچوب «شرقِ وحشی علیه غربِ متمدن» می‌فهمیدند.

آنچه روبیو از آن به انسان غربی و یا انسان شرقی یاد می‌کند محصول عصر جدید و تقسیم‌بندی‌ای مدرن است. نگاهی که با خطی برتری‌جویانه جهان را به دو نیمه تقسیم می‌کند. دوگانه‌ای در جهت حذف تکثر فرهنگی جهان.

روبیو امروز این واقعیتِ «رئال‌پلیتیکِ باستان» را ذبح می‌کند تا جنگی تجاوزکارانه در بافت استعماریِ مدرن را مشروع جلوه دهد.

این جعلِ تاریخ، دو کارکرد راهبردی دارد:
اول، «متمدن» جلوه دادنِ یک جنگِ غارتگرانه برای افکار عمومی غرب؛
و دوم، کشاندنِ ملت‌های شرقی به گردابی که انتهای غبارآلودش، سلسله‌ای از جنگ‌های فرسایشی برای به زانو درآوردن دولت‌های ملی است.

تغییر ماهیتِ جنگ از «منازعه بر سر منافع» به «نبرد تمدن‌ها»، تنها یک لفاظی نیست؛ یک ابزارِ سرکوب است. وقتی علت جنگ‌ها را در «اختلافات تمدنی» جستجو کنیم، هر شکستی از جانبِ «دیگری»، نه یک شکستِ سیاسی، که یک «شکستِ تمدنی» تعریف می‌شود؛ و این یعنی، جنگ برای همیشه ادامه خواهد داشت.
@kafaeealirezaa