بله، ایران از نظر نظامی، قدرت تأثیرگذاری بر اقتصاد جهانی از طریق نامن‌سازی تنگه هرمز و همدلی احزاب چپ جهانی با خود، هنوز برگ برنده‌هایی دارد اما نکته اصلی این‌ها هم نیستند. پیش‌فرض مقامات نظام این است که حتی در بدترین سناریوهای نظامیِ واقعاً ممکن و شدیدترین فشارهای اقتصادی هم نظام جمهوری اسلامی سقوط نمی‌کند، پس لازم هم نیست به توافق‌هایی تن دهند که مستلزم استحاله یا براندازی نرم نظام است. (بحثی در این مورد) فقط کافی است مقاومت کنند تا روزی که ترامپ به خواسته‌های جمهوری اسلامی تن دهد یا مثلاً تحت فشار دموکرات‌ها جنگ را رها کند. اینکه تا چه حد درست فکر می‌کنند را گذشت زمان مشخص می‌کند اما فعلاً در افق دید تصمیم‌گیران اصلی نظام، حتی نرمش‌های بزرگ درباره برنامه هسته‌ای هم لازم نیست.