#فقه_الثقلین 8⃣1⃣

⁉️ آیا از روایات اهلبیت علیهم‌السلام میتوان شستن پا را اثبات کرد؟ ( ۱ )

🔹 در مباحث پیشین، هنگام بررسی و تحلیل آیه‌ی ششم سوره‌ی مائده، روشن شد که دلالت آیه بر مسح پا مورد اتفاق علمای امامیه است و افزون بر آن، شماری از بزرگان اهل‌سنت نیز دلالت آیه بر مسح پا را پذیرفته‌اند؛ از جمله: انس؛ شعبی؛ عکرمه؛ حسن بصری؛ فخر رازی؛ ابن حزم و سیوطی [ عطف «أَرْجُلَکُمْ» را به «بِرُؤُوسِکُمْ» میداند ]

👈 همچنین فخر رازی تصریح می‌کند که طبری و حسن بصری قائل به تخییر بوده‌اند.

🔹 بنابراین، دست‌کم از جهت دلالت آیه و نحوه فهم آن، نمی‌توان ادعا کرد که تنها یک تفسیر در میان مفسران وجود داشته است؛ بلکه دو احتمال اساسی در تفسیر آیه مطرح بوده است:

1⃣ آیه بر شستن پاها دلالت دارد.
2⃣ آیه بر مسح پاها دلالت دارد.

اکنون که وجود این دو احتمال در تفسیر آیه‌ی ششم سوره‌ی مائده روشن شد، میگوییم یکی از راه‌های مهم برای ترجیح میان این دو احتمال، رجوع به تفسیر اهل‌بیت علیهم‌السلام است.

▫️از این جهت، روایت زراره از امام باقر علیه‌السلام اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند؛ زیرا امام علیه‌السلام در این روایت صرفاً یک حکم فقهی را بیان نمی‌کنند، بلکه مستقیماً به ساختار آیه و نحوه دلالت الفاظ آن استناد کرده و اثبات میکند که حکم پاها، مسح است.

بنابراین، روایت امام باقر علیه‌السلام در حقیقت تبیین مراد آیه است، نه صرفاً نقل یک حکم فقهی مستقل.

✅ بر این اساس، با استناد به بیان امام باقر علیه‌السلام ثابت میکنیم که مراد آیه‌ی وضو، مسح پاهاست، آنگاه آیه به عنوان یک دلیل قرآنی بر وجوب مسح پاها، معیار سنجش سایر روایات قرار خواهد گرفت.

▫️روایتی که مفاد آن با این دلالت قرآنی تعارض داشته باشد، حجت نخواهد بود؛ زیرا بر اساس مبنای پذیرفته‌شده در علم حدیث، روایتِ مخالف با قرآن حجیت ندارد.

🆔 @javaheralklam