▫️فاصله بین ادعا و عمل در اشتراک‌گذاری داده‌های پژوهشی

مقاله‌ای از مجله JASIST می‌خواندم که درباره طراحی ابزاری برای شناسایی رفرنس‌های جعلی تولیدشده توسط مدل‌های زبانی بزرگ بود و نویسندگان ادعا کرده بودند که دقت ابزارشان خیلی بالاست. در بخش Data Availability Statement هم نوشته بودند:

The reference verification application and source code can be downloaded from https://claricite.com

رفتم آن سایت، دیدم نوشته‌اند فعلاً در حال اصلاحش هستیم و بعداً دوباره در دسترس قرارش می‌دهیم. البته گفته بودند اگر کسی خواست، ایمیل بزند تا نسخه پیش‌انتشار (Pre-release) را همراه با مستندات در اختیارش بگذارند. من هم ایمیل زدم، ولی هنوز هیچ پاسخی نگرفته‌ام.

این ماجرا من را یاد مقاله‌ای در Journal of Clinical Epidemiology انداخت:

Many researchers were not compliant with their published data sharing statement: a mixed-methods study (Link)

در این پژوهش، محققان به ۱۷۹۲ نویسنده ایمیل زدند؛ به همان نویسندگانی که در مقاله‌شان نوشته بودند اگر درخواست بدهید، داده‌های پژوهش را در اختیارتان قرار می‌دهیم. اما نتیجه واقعاً جالب بود:

۸۱٫۵ درصد (۱۴۶۱ نفر) اصلاً هیچ پاسخی ندادند.

۴٫۳ درصد (۷۷ نفر) ایمیلشان برگشت خورد.

فقط ۱۴٫۲ درصد (۲۵۴ نفر) به ایمیل پاسخ دادند.

از بین همین ۲۵۴ نفر هم فقط ۱۲۳ نفر داده‌ها را ارسال کردند و ۱۳۱ نفر با وجود پاسخ دادن، داده‌ای در اختیار پژوهشگران نگذاشتند.

یعنی در نهایت، حدود ۹۳٪ از نویسندگان یا اصلاً به ایمیل پاسخ ندادند، یا پاسخ دادند اما داده‌ها را ارسال نکردند.

بنابراین، صرف نوشتن یک Data Availability Statement در مقاله، هیچ تضمینی برای اشتراک‌گذاری واقعی داده‌ها نیست. گاهی بین آنچه در مقاله نوشته می‌شود و آنچه در عمل اتفاق می‌افتد، فاصله قابل‌توجهی وجود دارد. به نظر می‌رسد بحران شفافیت داده‌ها جدی‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کنیم.

#Research

🆔 @irevidence